Ուղիղ խոսք

Երվանդ Բոզոյան.

Դեկտեմբեր 23, 2009 20:46 Հայ հասարակությունը 2 անգամ գիշերային որոշումների ականատես եղավ՝ մեկն ապրիլի 22-ի գիշերային որոշումն էր, մյուսը՝ օգոստոսի 31-ի, որոնք բոլորի համար անսպասելի էին։ Եվ ոչ մի երաշխիք չկա, որ այդպիսի գիշերային որոշում չի լինելու ԼՂ-ի հարցում՝ ճանապարհային քարտեզի ձևով և այլն։ Դրա համար մենք պետք է այնպիսի մթնոլորտ ձևավորենք, որ իշխանություններն ուղղակիորեն վախենան այդպիսի քայլի գնալ։

Լևոն Բարխուդարյան

Դեկտեմբեր 20, 2009 19:49 Ես հայ-թուրքական արձանագրություններն այդ ձևով չեմ ընդունում։ Գիտեք՝ վավերացնելն այլ հարց է, եթե դա կբերի մեր սահմանի բացման, բայց կոնկրետ այն ձևով գրված տեքստը, ինչքանով ես կարողացել եմ նայել , ինձ չի գոհացնում։

Արա Հովսեփյան

Դեկտեմբեր 17, 2009 19:09 Ձեռքբերումները ակնհայտ էին հասարակության համար՝ սկսած համակարգային բարեփոխումներից' ոստիկանություն, պետավտոտեսչություն, հարկային և մաքսային վարչարարության ոլորտներ, վերջացրած հայ-թուրքական հարաբերությունների բարելավմամբ, ինչպես նաև սպորտային աշխարհում հայ մարզիկների ունեցած հաղթանակներով: Բացթողումները համաշխարհային տնտեսական ճգնաժամի ազդեցության տակ տեղի ունեցող գործընթացներն են, աղմկահարույց սպանությունները, H1N1 համաճարակի ներխուժումը Հայաստան և այլն:

Վարդան Այվազյան

Դեկտեմբեր 10, 2009 20:11 1,2% տնտեսական աճն այն ամենացածր տարբերակն է, որը մենք կարող ենք շատ հստակ անցնել։ Եթե մենք նախանշված մի շարք գործառույթներ ավելի տեմպով իրականացնենք, ՀՀ զուտ տնտեսական ներուժն ավելի կակտիվանա։ Համոզված եմ, որ 2010-ին կունենանք լուրջ տնտեսական աճ՝ գրված թվից անհամեմատ ավելի բարձր։

Վահան Շիրխանյան.

Դեկտեմբեր 04, 2009 16:27 Այո՛, ՀԱԿ-ը ստեղծվել է իշխանափոխություն իրականացնելու համար։ Չեմ հավատում, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը կգնա իշխանությունների հետ համագործակցության։ Այրված կամուրջներ վերականգնելը հեշտ չէ, իսկ Հանրապետության հիմնադիր Նախագահի պարագայում անպատկերացնելի է։

Արմեն Ռուստամյան

Դեկտեմբեր 04, 2009 10:02 Արմատական ընդդիմադիր լինելն էլ ինքնանպատակ չէ։ Արմատականությունը նախ և առաջ նշանակում է գաղափարական տարաձայնություններ, ոչ թե՝ արմատական եմ, որովհետև այդ աթոռին չեմ, և ուզում եմ այդ աթոռն անպայման ինձնով անել։ Դա պարզապես սովորական իշխանակռիվ, աթոռակռիվ կլինի։

Ալեքսանդր Արզումանյան

Դեկտեմբեր 01, 2009 20:08 Կոնֆլիկտոլոգիայի պատմությունը գալիս է ապացուցելու, որ բոլոր հակամարտությունները լուծվում են փուլ առ փուլ։ Դա ընդունված բան է, մանավանդ նման հակամարտությունների պարագայում, երբ երկու կողմերն ունեն հակադիր մոտեցումներ՝ անընդունելի մյուս կողմի համար։ Այդ պարագայում, որպես կոնֆլիկտի լուծում, նախընտրելի է քայլ առ քայլ մոտեցնել, լուծել այն խնդիրները, որոնց վերաբերյալ կա համաձայնություն, իսկ այն խնդիրները, որոնք լիովին հակադրվում են միմյանց, հետաձգել ավելի ուշ ժամկետներում։

Պաատա Զաքարեիշվիլիի

Նոյեմբեր 27, 2009 16:40 Ցավոք, հատուկ ծառայությունների կողմից ղեկավարվում է ոչ միայն Ջավախեթին, այլև ամբողջ Վրաստանը: Պարզապես դուք դա տեսնում եք Ջավախեթիի միջոցով, իսկ մենք' ամբողջ Վրաստանի: Դա մեր խնդիրն է: Այդ փաստն անհանգստացնում է ինձ թե՛ Ջավախեթիի, թե՛ ամբողջ Վրաստանի առումով: Ո՛չ տարածաշրջանի նահանգապետը, ո՛չ շրջանի ղեկավարը, ո՛չ ոք ղեկավար չէ, եթե հատուկ ծառայություններն այլ կարծիք ունեն:

Էդվարդ Անտինյան.

Նոյեմբեր 24, 2009 17:41 Ղարաբաղյան հարցի կարգավորման գործընթացը պետք է գոնե դրական գործընթացի իմիտացիա ապահովի, որպեսզի Թուրքիան վավերացնի արձանագրությունները: Իրավիճակը մոտավորապես նման է նրան, որ հայկական կողմն օգնեց ԱՄՆ նախագահ Բարաք Օբամային Ցեղասպանության ճանաչման հարցում խուսափել իր նախընտրական խոստումից:

Տիգրան Թորոսյան.

Նոյեմբեր 20, 2009 20:45 Ցավոք, անգամ առանց արձանագրությունները վավերացնելու, մենք արդեն ունենք լուրջ կորուստներ։ Կա Ցեղասպանությունների ուսումնասիրության միջազգային ընկերակցություն, որի նախագահը' Ռ. Սմիթը, վերջերս դիմել է երկրի նախագահին և իր տարակուսանքն է հայտնել ենթահանձնաժողովի ստեղծման դրույթի կապակցությամբ։

Թևան Պողոսյան

Նոյեմբեր 18, 2009 19:28 Արձանագրություններից Թուրքիան այսօր փորձում է քաղել մաքսիմալը, իսկ Հայաստանը պետք է փորձի քամել իր մաքսիմալը։ Այսօրվա դրությամբ Թուրքիան արձանագրությունները ծալել, դրել է մի կողմ և այլ երկրների հետ իր շահերի մասին է բանակցում։ Հայաստանն ինչքա՞ն է այլ երկրների հետ բանակցում իր շահերի մասին։

Վարդան Ջալոյան

Նոյեմբեր 17, 2009 19:15 Այսօր մարդիկ, ովքեր խոսում և քննադատում են Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, ասում են, որ իսկապես ստեղծվել է մի անելանելի վիճակ, և այդ ամենն իսկապես միայն ավելի ծայրահեղականացնում ու շիկացնում է մթնոլորտը։ Անկեղծ եմ ասում՝ Կոնգրեսի կոմպրոմիսի գնալը, որը կարելի է փաստ համարել, իսկապես միայն լարում և շիկացնում է միջավայրը և դարձնում ավելի պայթյունավտանգ։ Մարդիկ իրենց արտահայտություններում դառնում են ավելի կտրուկ, ավելի անհանդուրժող, քանի որ նրանց թույլ չտվեցին ունենալ այլընտրանք, ավելի ճիշտ՝ այլընտրանքներ։

Տիգրան Պասկևիչյան

Նոյեմբեր 16, 2009 16:56 Կարծում եմ, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի առաջարկը, բնականաբար, չի ընդունվի իշխանությունների կողմից։ Նրանք շարունակելու են իրենց «կոշտ» քաղաքականությունը, ամեն ինչ արվելու է նույնը՝ եթե հնարավոր է, թուղթ չտալ Նիկոլ Փաշինյանին, որ մասնակցի ընտրություններին, եթե անգամ մասնակցի էլ, թույլ չտալ, որ անցնի և այլն։

Արթուր Ավթանդիլյան

Նոյեմբեր 11, 2009 14:57 Հայաստանի քաղաքական դաշտի ամենացավոտ հարցերից մեկն այն է, որ չկան լճացման ուրույն պատճառներ, որոնք հատուկ են այս կամ այն կուսակցությանն ու քաղաքական ուժին։ Բոլորը լճացած են միևնույն պատճառով։ Այստեղ քաղաքական մտածողության, քաղաքական մշակույթի խնդիր կա, ի վերջո՝ սերնդափոխության հարց կա։

Հովհաննես Հովհաննիսյան

Նոյեմբեր 07, 2009 17:46 Ես մի շատ կարևոր բան կասեմ, որը մինչև վերջ վստահության չբերեց ընդդիմության և կոնկրետ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի անձի նկատմամբ։ Դա այն էր, որ նա ամեն կերպ կա՛մ խուսափեց, կա՛մ չդատապարտեց 1995-1996թթ. ընտրությունները։ Ես համոզված եմ, որ մեր բոլոր դժբախտությունների հիմքը եկել է հենց 1995-1996թթ. կեղծված ընտրություններից, հետագայում՝ 1998թ. և 2003թ., և, բնականաբար, 2008թ., արդեն կեղծումների շարքը գնաց։

Ջիվան Ավետիսյան

Նոյեմբեր 05, 2009 19:14 Երբ հասարակ ժողովրդին բացատրում ես, որ պետք է հող հանձնենք՝ այն հողը, որն արյունով ու քրտինքով է ձեռք բերվել, բոլորն ասում են, որ այդպես չի լինի։ Իմ ընկերներից մեկը ֆիլմը դիտելուց հետո հետաքրքիր բան ասաց՝ մենք նստել ենք մի ավտոբուս, որի ղեկը մեր ձեռքին չէ, ֆիլմից հետո ես ուզում եմ իջնել։ Այո՛, պետք է իջնենք մենք այս ամենից. սա մեր ավտոբուսը չէ, սխալ համարի ավտոբուս ենք նստել ու գնում ենք ուրիշ տեղ։ Իսկ հասարակությանը մադրիդյան սկզբունքներն այլ ձև են ներկայացվում։ Ներկայացվում է, որ մենք շատ լավ կետ ունենք այնտեղ։ Այդ կետն այն է, որ Լեռնային Ղարաբաղի ժողովուրդն ինքնորոշման իրավունք ունի։ Կներե՛ք, ինչի՞ց հետո։ Զորքերը դուրս բերելուց, փախստականների վերադարձից և խաղաղապահ ուժերից հետո այլևս չի գա ինքնորոշման ժամանակը։

Արա Գևորգյան

Նոյեմբեր 03, 2009 18:36 Ես սիրում եմ խաղաղությունը, ուզում եմ, որ խաղաղություն լինի։ Ուզում եմ, որ իմ երեխան ապրի խաղաղ երկնքի տակ։ Հայ-թուրքական դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումն ինչ-որ չափով նպաստում է այդ խաղաղությանը։ Սակայն այդ ամենը չպետք է արվի մեր ազգային արժանապատվության հաշվին։

Միքայել եպիսկոպոս Աջապահյան

Հոկտեմբեր 29, 2009 17:25 Այս արձանագրություններում մերոնք, իբրև արդարացում, ասում են՝ տեսե՛ք, Ցեղասպանությունը նշված չէ։ Բայց ես ասում եմ, որ շատ ավելի լավ կլիներ, որ նշվեր՝ իբրև Հայաստանի կողմից պահանջատիրություն, որ Հայաստանը չի հրաժարվում Ցեղասպանության հատուցման իր պահանջից: Հայաստանը երբևիցե չպետք է հրաժարվեր Ցեղասպանության նկատմամբ իր պահանջատիրությունից: Դա՝ իբրև փաստարկ, իբրև հաղթաթուղթ, պետք է միշտ լինի հայ-թուրքական հարաբերությունների մեջ: Քաղաքական հարաբերությունները չեն կարող հաստատվել՝ լռելով Ցեղասպանության մասին:

Արամ Զ. Սարգսյան

Հոկտեմբեր 27, 2009 19:57 Ու ամբողջ դժբախտությունն այն է, որ հենց այսօրվա գործող իշխանությունները, մասնավորապես Հանրապետական կուսակցությունը, որ այսօր իշխանություն է, չէր բացառում, ավելին՝ շատ տեղերում պնդում էր դրսից կազմակերպված լինելու վարկածը։ Դեմ չլինելով, որ կարող է դրսից կազմակերպված լինի՝ չեմ կարող չմտածել, որ դա իրենք էին անում իրենց դեմքը ժողովրդի առաջ պահպանելու համար։ Հակառակ պարագայում այսօր ամբողջական իշխանություն ունեն, խորհրդարանում ամբողջությամբ իրենք են, նախագահն էլ իրենցն է, իրեն էլ Վազգենին ընկեր է համարում։ Դե թող դնեն բացահայտեն, չասեն՝ այդ 5-ն են բացահայտվածները։

Ժիրայր Դադասյան

Հոկտեմբեր 13, 2009 18:31 Մենք ունենք չորս հարևան՝ մեկը ոխերիմ թշնամի է, մեկն ուղղակի թշնամի է, մեկն այնքան էլ վստահելի չէ, վերջինից էլ չես հասկանում՝ վաղն ինչ կլինի։ Չի՛ լինում այդպես։ Երբ մարդ ապրում է իր հարևանների հետ, գոնե մի հարևան ունենում է, որին թողնում է բանալին, որ երեխան դպրոցից գա և կարողանա դուռը բացել։

Երվանդ Բոզոյան

Հոկտեմբեր 12, 2009 13:13 Մենք պետք է ձևավորենք այն ուժի կենտրոնը, որը գնա այդ իշխանափոխությանը, որովհետև, ֆորմալ իմաստով, այսօր ընդդիմադիր դաշտում երկու բևեռ կա։ Մի բևեռը տերպետրոսյանական ընդդիմությունն է, որը տուն է գնացել, ձեռքերը լվացել է, սպասողական դիտորդի կարգավիճակով է դիտարկում այդ գործընթացները, մյուսն այսօր ձևավորվող բևեռն է, որը կոնսոլիդացվում է Դաշնակցության շուրջ։ Սակայն Դաշնակցությունն ինքը պատրա՞ստ է այդ փոփոխությանը։ Կարծում եմ, որ այս խնդիրը պետք է Դաշնակցությունն ինքն իր առաջ դնի։ Նախ և առաջ, որպեսզի նա պատրաստ լինի իշխանափոխության, պետք է կարողանա իր կողքին կոնսոլիդացնել այդ ուժերը, կարողանա առարկայական և հասարակության համար հասկանալի դրութներ առաջ քաշել, խնդիրը հստակ ձևակերպել, էլ չասեմ, որ նա նախ պետք է վերահսկի իր հեռուստաընկերությունը՝ «Երկիր մեդիան», որն, ըստ էության, մինչև այս վերջին ամիսը ոչնչով չէր տարբերվում այն 17 հեռուտաընկերություններից, որոնք գնտվում են իշխանությունների լիակատար վերահսկողության տակ։ Այսինքն, ես ցավով եմ ասում, որ Դաշնակցությունը նույնպես պատրաստ չէ այդ իշխանափոխությանը, և Հայաստանը կարող է հայտնվել 1918-20թթ. ժամանակներում, երբ նույն իրավիճակն էր, և, փաստորեն, Հայաստանում չծնվեց այն քաղաքական ուժը, որը կարողանար կոնսոլիդացնել և ճիշտ խնդիրներ դնելով՝ փրկեր երկիրը, ինչպես որ եղավ Թուրքիայում Աթա Թուրքի ժամանակ։

Էդուարդ Պոլատով

Հոկտեմբեր 09, 2009 18:15 Ես, միևնույն է, իմ միջոցներով բոյկոտելու եմ հայ-թուրքական արձանագրությունները։ Եթե նույնիսկ ստորագրվեն, ես, միևնույն է, հույների ցեղասպանության օրն էլ կնշեմ, հայերի ցեղասպանության օրն էլ կնշեմ, թող ինձ դատեն, քրդերի ցեղասպանության օրն էլ կնշեմ, ասորիների ցեղասպանության օրն էլ կնշեմ, թող ինձ դատեն։ Բացի 1915-1916թթ. Ցեղասպանության օրերից՝ կա նաև 1955թ. սեպտեմբերի 6-7-ը, երբ Իզմիրում ջարդեր են տեղի ունեցել։ Ես ավելի շատ կսկսեմ նշելը։ Ես բոյկոտելու եմ, ես չեմ ճանաչելու այդ արձանագրությունները։ Հանրային խորհրդում ես ասել եմ ո՛չ։ Մենք դեմ չէինք սահմանների բացմանը, որովհետև դրանք մենք չենք փակել։

Արտյուշա Շահբազյան

Հոկտեմբեր 08, 2009 19:13 ՀԱԿ-ի թիմից մի վերլուծաբան վերջերս ասում էր, թե Ցեղասպանության հարցը պետք է իջեցնել քաղաքական մակարդակից և բերել պատմության ոլորտ, այսինքն՝ այն, ինչ թուրքերն են ասում, որովհետև եթե մենք Ցեղասպանությունը միջազգայնորեն ճանաչել ենք տալիս, այն ճանաչել ենք տալիս որպես քաղաքական երևույթ։ Այդպիսով, նա ստանձնում է թուրքական կողմի փաստաբանի դերը։ Սրա վրա չենք զարմանում, որովհետև սա է մեր իրականությունը։

Գագիկ Գինոսյան.

Սեպտեմբեր 30, 2009 15:41 Ես Նժդեհի գաղափարախոսությանը հետևող մարդ եմ։ Նժդեհի մոտ նման միտք կա՝ եթե ուզում եք ներել թուրքին, հաղթե՛ք նախ, և եթե մտածում եք, որ չի գալու այդ օրը, որ մենք ներենք թուրքին, ապա վստահեցնում եմ ձեզ, որ կգա՛, բայց միայն նրան հաղթելուց, ծնկի բերելուց հետո։

Երվանդ Բոզոյան

Սեպտեմբեր 29, 2009 18:40 Ինչքան էլ մենք ասենք, թե արձանագրություններում նախապայմաններ չկան, դրանք չեն կապվում Ղարաբաղի հետ, դա այդպես չէ, և փաստացի Թուրքիան անուղղակի պայման է դնում, որ Հայաստանի հետ կբարելավի հարաբերությունները միայն այն դեպքում, երբ ղարաբաղյան ճակատում կդառնա, այսպես ասած, շատ ակտիվ խաղացող, ինչը և մեզ համար պարզապես վտանգավոր է։ Իմ անձնական տեսակետով ղարաբաղյան խնդիրն այսօրվա դրությամբ փակուղային դրության մեջ է. այսօր այն լուծում չունի, քանի որ «լուծումն» ուղղակի կարող է բերել պատերազմային իրավիճակի։

Տիգրան Խզմալյան

Սեպտեմբեր 19, 2009 17:10 Հայկական հեղափոխական շարժման ողբերգությունը նրանում է, որ այն ղեկավարվում է հակահեղափոխականի կողմից։ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հակահեղափոխական է։ Մինչդեռ իրավիճակը հեղափոխական է։ Եվ, բնականաբար, դա ողբերգություն է, որը մեծ ժամանակ է խլում մեզանից և ժողովրդի ապագայից։ Սակայն դա անվերջ չի կարող տեղի ունենալ։ Կարծում եմ, որ պատմության ընթացքը (ընդ որում՝ խոսքն արդեն օրերի, ժամերի մասին է), կտրուկ կփոխի այս իրավիճակը, և ինքը, լինելով հմուտ քաղաքական գործիչ, վաղուց դա զգացել է։ Իզուր չէ, որ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը նորից կրկնում է, որ ինքը պատրաստ է չդնել իր թեկնածությունը։ Նա շատ լավ հասկանում է, որ այլևս չի կարող։

Վլադիմիր Հարությունյան

Սեպտեմբեր 09, 2009 18:46 Ղարաբաղյան պատերազմի ավարտից մինչ օրս մենք ամբողջ աշխարհին թմբկահարում ենք միայն մի բան, որ մենք պատրաստ ենք զիջումների՝ դրանով իսկ շարժելով նույն այդ աշխարհի զարմանքը՝ մարդ է՞լ իր առջև նպատակ դնի՝ հնարավորինս շուտ ազատվելու իր արյան գնով ձեռք բերածից: Մինչ օրս տեղի ունեցած իրադարձությունների ընթացքը ցույց է տալիս, որ հայ քաղաքական իրականության մեջ կարծես թե չկա այն ուժը, որն ի վիճակի կլիներ թե՛ Հայաստանում և թե՛ Ղարաբաղում բարձրացնել ընդդիմանալու կամ ընդվզելու իրական ալիք:

Տիգրան Խզմալյան

Սեպտեմբեր 07, 2009 18:40 Ես երբեք ՀԱԿ անդամ չեմ եղել։ Մեկ անգամ ելույթ եմ ունեցել ՀԱԿ-ի ամբիոնից, երբ ինձ հատուկ հրավիրել էին, և հենց այնտեղ ասել եմ, որ ես Լևոն Տեր-Պետրոսյանի օգտին չեմ քվեարկել և ինքս անձամբ ՀԱԿ-ի անդամ չեմ և չեմ էլ պատրաստվում լինել։ Թեև ես շատ մեծ հարգանքով եմ վերաբերվում ընդդիմության մտավոր ուժին և հատկապես նրա առաջնորդին։

Հովհաննես Իգիթյան.

Սեպտեմբեր 04, 2009 18:41 Այն հանգամանքը, որ ԱՄՆ-ը Հայաստանի իշխանություններին, հատկապես նախագահին համարում է ոչ լիարժեք լեգիտիմ, դա արդեն նշանակում է, որ նրանք այդ մարդուն համարում են ոչ թե ժողովրդի ներկայացուցիչ, այլ անձ և պետք է փորձեն համոզել ոչ թե ժողովրդին, այլ մեկ անձի։ Դա նաև նշանակում է, որ Հայաստանն այս հարցում թույլ է։

Հմայակ Հովհաննիսյան

Սեպտեմբեր 03, 2009 19:53 Ժիրայր Սեֆիլյանն ասում է, որ հայ-թուրքական սահմանի բացման հարցում Թուրքիան որպես նախապայման պետք է ճանաչի Հայոց ցեղասպանությունը, պետք է ապաշխարի և այլն։ Բայց Ժիրայր Սեֆիլյանն ասում է մի բան՝ համագործակցելով ՀԱԿ-ի հետ, որն այս հարցում միանգամայն այլ դիրքորոշում ունի։ Ինչպե՞ս դա հասկանալ...

Գեղամ Բաղդասարյան

Սեպտեմբեր 02, 2009 15:12 Թուրք առաջնորդները միշտ էլ իրենց արտաքին-քաղաքական պետականանպաստ գործունեության շնորհիվ են անձնական քաղաքական կապիտալ շահել երկրի ներսում, իսկ մերոնք միշտ էլ երկրի հաշվին են անձնական քաղաքական կապիտալ շահել ներսում ու դրսում։

Երվանդ Բոզոյան.

Սեպտեմբեր 01, 2009 18:24 Օգոստոսի 31–ին ընդունվածը շատ անորոշ մի փաստաթուղթ է։ Թուրքիայի արտգործնախարարի այսօրվա մեկնաբանությունը նույնպես ապացուցում է, որ Թուրքիան որպես նախապայման զուգահեռ դնում է ԼՂ-ի հարցի լուծման անհրաժեշտության խնդիրը, որը վտանգավոր է. թուրքերը փորձելու են երկարաձգել այս գործընթացն այնքան ժամանակ, որպեսզի հորդորեն, որ զուգահեռաբար ճնշումների գնան ԼՂ-ի՝ որպես սառեցված հակամարտության լուծման խնդիրն արագացնելու համար։

Վահան Շիրխանյան

Օգոստոս 28, 2009 19:45 Արցախը Ադրբեջանին տալու պատճառով հրաժարականի և արտահերթ ընտրությունների հավանականություն ես չեմ տեսնում։ Մոտակա տարիներին նման բան չի լինելու։ Բայց, չնայած մենք ճգնաժամային պայմաններում ապրելուն վաղուց ենք սովոր, այնուամենայնիվ կա իշխանության գործելակերպից, չինովնիկական անձնակազմի վարքագծից դժգոհ հսկայական զանգված։ Եթե ՀԱԿ-ը նման խնդիր դնի, ապա կողմնակիցների պակաս չի ունենա։

Ստեփան Մարգարյան

Օգոստոս 27, 2009 18:25 90–ականների կեսերին մասնավոր զրույցներում Վրաստանի պաշտոնյաների կողմից լսել եմ նման բան։ Այն ժամանակ ես աշխատում էի Հատուկ ծրագրերի վարչությունում, և ինձ վրացի պաշտոնյաները կոնկրետ ասել էին, թե իբր խորհրդային տարիներին Հայաստանը 2 կմ սահմանը հետ է տարել դեպի Վրաստան։ Երբ ես հարցնում էի՝ կոնկրետ ե՞րբ, որևէ մեկը չէր կարողանում ինչ–որ բան ասել։

Աննա Իսրայելյան

Օգոստոս 26, 2009 18:38 Ընդհանրապես Լևոն Տեր-Պետրոսյանը քիչ է տուրք տալիս պոպուլիզմին։ Նա երևի այն քիչ քաղաքական գործիչներից է, ում հատուկ չէ նման ոճը։ Բայց այս դեպքում (Արցախի հարցում–խմբ.), կարծում եմ, որ նա մասսաների նյարդերի վրա ազդելու փորձ արեց։

Ռազմիկ Զոհրաբյան

Օգոստոս 25, 2009 19:48 Կարծում եմ՝ չարժե, որ Սերժ Սարգսյանը գնա Թուրքիա։ Մենք Թուրքիայի հետ պետք է հարաբերվենք՝ ինչպես հավասարը հավասարի հետ։ Ինչ-որ նվաստացուցիչ և զիջումային քայլերի չպետք է գնանք Թուրքիայի հետ։ Իսկ իրենք նախապայմաններ են դնում։ Այս պարագայում Սերժ Սարգսյանը չի գնալու Թուրքիա։

Տիգրան Կարապետյան

Օգոստոս 20, 2009 18:18 «Ֆուտբոլային դիվանագիտությունը» գնահատում եմ բացասական։ Արդեն ակնհայտ է, որ մեր արտգործնախարարությունը չապահովեց նույնիսկ դպրոցական՝ 5-րդ դասարանի մակարդակը։

Արա Նռանյան

Օգոստոս 19, 2009 19:16 Համոզված եմ, որ կառավարությունը ոչ միայն բոլոր մեղքերը բարդում է ճգնաժամի և այլ երկրներում անկումի վրա, այլ նաև իր հույսն է ամբողջությամբ դրել զարգացած երկրներում անկման հաղթահարման և աճի սկզբի վրա: Պարզ է, որ դրական միտումները ամբողջ աշխարհում կազդեն նաև մեր երկրի վրա, սակայն դրանից հետո կառավարությունը կվերադառնա իր նախընտրած ուղուն՝ մենաշնորհներ և ներմուծման խրախուսում, մասնավոր տրանսֆերտների վրա հիմնված սպառում և շինարարության խրախուսում՝ որպես տնտեսական աճի ցուցանիշի հիմնական «դիզայներ»: