Մեկնաբանություն

06.02.2018 14:15


Արմեն Սարգսյան և Կարեն Կարապետյան. նմանություններ և տարբերություններ

Արմեն Սարգսյան և Կարեն Կարապետյան. նմանություններ և տարբերություններ

ՀՀ նախագահի թեկնածու առաջադրված Արմեն Սարգսյանն ու վարչապետ նշանակված Կարեն Կարապետյանն ունեն նմանություններ և տարբերություններ:

Նախ նմանությունների մասին:

Երկուսն էլ, այսպես ասած, էլիտար խոպանչիներ են (և՛ ներսի, և՛ դրսի առումով): Երկուսին էլ Սերժ Սարգսյանը Հայաստան է հրավիրել «խոպանից» և առաջարկել բարձր պաշտոն:

Երկուսն էլ հայաստանցի լինելով՝ մեծ հաշվով կապ չունեն հայաստանյան իրականության հետ:

Երկուսի շուրջ էլ մի հեքիաթ է պտտվում, թե իբր կարող են դրսից մեծ գումարներ բերել, բայց դա ընդամենը հեքիաթ է:

Երկուսն էլ փողատեր են ու ապաքաղաքական:

Երկուսին էլ բերել են իշխանության «տյունինգի» համար:

Երկուսն էլ իրենց վրա կրում են «աշխարհաքաղաքական փոշի», բայց իրականում ոչ մի կապ չունեն աշխարհաքաղաքական գործընթացների հետ:

Երկուսի միջոցով էլ փորձ է արվում հանրային ուշադրությունը շեղել բուն իշխանության կրողից:

Երկուսն էլ հավակնություններ ունեն, բայց տակը բան չկա, իսկ ձեռքները՝ ճար:

Երկուսն էլ ՀՀԿ-ին «նոր ոգի» են ուզում հաղորդել, բայց ապահովում են «հին ոգու» հաղթարշավը:

Երկուսն էլ ձևը գերադասում են բովանդակությունից:

Երկուսն էլ քաղաքական որևէ նախադասություն չեն արտասանում: Չկա նաև դրա գիտակցումը և կարողությունը:

Երկուսն էլ նախկին պաշտոններից հեռացել են անսպասելիորեն ու այնպիսի պատճառաբանությամբ, որն առնվազն հարցերի ու կասկածների տեղիք է տվել:

Երկուսն էլ ցույց են տալիս, որ դրսում մեծ կապեր ունեն: Մեկը արքայազն Չարլզին է ձեռքով բարևել ու թագուհուն մոտիկից տեսել, իսկ մյուսը՝ «Գազպրոմի» Միլլերին: Բայց դե դրանից հայ ժողովրդին ի՞նչ:

Երկուսն էլ Հայաստանում բիզնես-շահեր ունեն: Դրսում էլ:

Երկուսն էլ միգուցե հոգու խորքում ուզում են իրական իշխանության կրող դառնալ, բայց ի վերջո ծառայում են Սերժ Սարգսյանի իշխանությանը: Մեկը ընտրությունների ժամանակ ապահովեց 10.000-դրամանոց ընտրությունների քաղաքակիրթ տեսքը, մյուսը ապահովելու է «Վարչապետ 2018-2040» ծրագրի մեկնարկային մասը:

Երկուսի պարագայում էլ դժվար է ասել, թե արդյոք պաշտոնավարումից հետո կմնա՞ն Հայաստանում, թե՞ ոչ:

Հիմա տարբերության մասին: Դրանք միգուցե շատ են, բայց ամենակարևորը մեկն է:

Երբ վարչապետ նշանակվեց Կարեն Կարապետյանը, նրանից դրական փոփոխությունների հանրային սպասում կար: Այդ սպասումները որոշ մասով միֆական էին, բայց դա չէր էականը: Էականն այն էր, որ սպասումներ կային՝ հատկապես, որ չգիտես ինչու համարվում էր, որ նրան Կրեմլն է ուղարկել՝ ՀՀԿ-ին տեղը դնելու և իշխանափոխության համար: Դրանք, իհարկե, անհիմն խոսակցություններ էին, բայց միևնույն է դոմինանտային էին:

Կյանքը ցույց տվեց, որ Կարապետյանից սպասումները խիստ չափազանցված էին ու հիմա այդպիսիք չկան: Գործող վարչապետը մնաց մենեջերի մակարդակի, այն էլ՝ վիճելի արդյունավետությամբ: Հիմա նրա միակ խնդիրը վարչապետությունից դեմքը փրկված հեռանալն է, բայց մի՞թե դա հնարավոր է այն հայտարարություններից հետո, որոնք հենց ինքն է արել ապագա վարչապետության թեմայով:

Ի տարբերություն Կարապետյանի՝ Արմեն Սարգսյանից ի սկզբանե սպասում չկա: Չարլզով ու թագուհիով հայ ժողովրդին կերակրել չես կարող: Կարող է մեկ-երկու օր լրահոսը լցնես, բայց ավելին չես անի:

Ահա այսպիսի բաներ:

Հայկ Ուսունց

Հ.Գ.: Մինչ Արմեն Սարգսյանը «համազգային նախագահի թեկնածու» ծրագրի շրջանակներում զբոսաշրջային քարոզարշավ է իրականացնում, Հայաստանում կրճատում են նրա ապագա լիազորությունները, մասնավորապես՝ ներում շնորհելու հարցում:

Տեղյա՞կ է այդ ամենից դեռևս կամուկացի մեջ գտնվող Ա. Սարգսյանը, թե՞ ոչ: Եթե տեղյակ չէ, ապա ինչո՞ւ: Իսկ եթե տեղյակ է, ապա ինչո՞ւ ձայն չի հանում:

Կարո՞ղ է արդյոք ապագա նախագահի սահմանադրական լիազորությունների օրենսդրական կրճատումներն ազդեն իր որոշման վրա և հրաժարվի նախագահ աշխատելու առաջարկից: Թե՞ ինքն «էն գլխից» ընդունել է ՀՀ-ում «պրեստիժնի» թոշակառու դառնալու լավ վարձատրվող դերակատարումն ու հիմա պարզապես ձևականորեն է պատասխանը ձգում:

Այս խորագրի վերջին նյութերը