Հարավային Կովկասի ապագան Փարիզի համար գործիք է, սակարկության միջոց։

Օրվա իշխանությունների վարած քաղաքականությունը, փաստացի ստեղծված իրավիճակը վկայում են, որ Ռուսաստանի հետ պառակտող քայլերը շարունակական են լինելու:

Ոչ բարով նաև այս տարածաշրջանից է Ստյոպա Սաֆարյանը՝ Ոսկեվան գյուղից։

Հայաստանը սառեցրել է անդամակցությունը ՀԱՊԿ-ում։

4-րդ դատավորն է ճնշումների արդյունքում ազատման դիմում գրում և լքում դատական համակարգը:

Այսօր նրանք գյուղ են պահանջում, հետո միջանցք, հետո Սահմանադրությունը փոխել, հիմնը, դրոշը, զինանշանը, դա երբեք չի ավարտվի։

Հայաստանը պատրաստվում է սահմանազատում իրականացնել ոչ միայն Ադրբեջանի, այլ նաև Վրաստանի հետ:

Հայաստանի գլխավոր դատախազությունը որոշել է «հարյուր տարվա մեռելները ջրի երես հանի», այս դեպքում` պետականացնի Գրողների միության շենքը։

Վրաստանից Հայաստան եկող մայրուղային գազատարն անցնում է Ոսկեպարի ճանապարհով, որը Ադրբեջանի կողմից ներկայացված 4 գյուղերի հանձնման պահանջը բավարարվելու դեպքում ևս անցնելու է Ադրբեջանի վերահսկողության ներքո։

Կառավարությունն էլի գնաց-եկավ, կպավ պետական սիմվոլներին, այս անգամ՝ ՀՀ պետական դրոշին։

Հայաստանի իշխանություններն ամեն ինչ անում են Արևմուտքի խամաճիկը դառնալու համար։

Փոխանցել են ստորագրահավաքի արդյունքը։

Այս ամենը քաղաքական ենթատեքստ ունի, պատվիրված է։

Գագիկ Մելքոնյան 2020 – «Ադրբեջանցիները նենց բան են ուզում, որ չենք կարա տանք, Քելբաջար են ուզում»։ Գագիկ Մելքոնյան 2024 – «Արցախը ո՞ւմն ա եղել, մերն ա՞ եղել․․․ հզոր ես եղել՝ վերցրել ես»։

Այդ թվում՝ բոլոր պետական բուհերը և 7 ոչ պետական բուհ:

Նախագահի կայքի բովանդակությունն էլ են որոշել «լրամշակել» և, չեն զլացել սկսել հենց Արցախից։

Մարդիկ այնտեղ փող են փոխանցում, խոսքը տարեկան մի քանի միլիարդ դոլարի մասին է։

Անգամ աղետի դեպքում Հայաստանի իշխանությունները չեն գնացել ՌԴ դեսպանատուն, չեն ցավակցել ռուս անմեղ զոհերի առթիվ: