Ըստ նրա հաստատած կանոններից մեկի՝ «դասամիջոցին սովորողները դասասենյակը լքում են միայն ըստ անհրաժեշտության՝ ուսուցչի հսկողությամբ»:

Հասկանալի է, որ անհրաժեշտությունը կապված է երեխայի բնական կարիքների հետ:

Մի կողմ թողնենք էն, թե երեխայի մոտ ինչ հոգեկան ապրումներ կարող են առաջանալ՝ ամեն անգամ՝ պետքարան գնալու համար ուսուցչին դիմելիս:

Մի ժամանակ հասարակական տրանսպորտում մի այսպիսի ցուցանակ էր փակցվում՝ «Վարորդը նաև հսկիչ է»...

Հիմա ի՞նչ, ստացվում է, որ ուսուցիչը նաև զուգարանի ուղեկի՞ց է։

Արա, լավ, ինչքա՞ն կարելի է չհարգել ուսուցչի կոչումը: Դուք հասկանո՞ւմ եք՝ օրվա մեջ քանի անգամ ուսուցիչը պետք է իր կամքից անկախ այցելի զուգարան:

Դուք լրիվ ցնորվե՞լ եք...

Շատ հետաքրքիր է՝ իսկ էս նախարարն իր ենթականերին ինչո՞ւ չի ուղեկցում զուգարան: Էդ ի՞նչ վտանգ ա զգում...

Մեկ ա պարապ ա, Կարաբինան էլ չկա, չի այցելում...

Գևորգ Պետրոսյանի ֆեյսբուքյան էջից