Մի գյադա կար այլասուն,

Վստահ չեմ, որ՝ կաթնասուն,

Ասես թույնով է սնվել,

Հինգ միլիարդով է գնվել:

Մի լամուկ կար այլասուն,

Թերուս, անգետ, բայց խոսուն,

Զազրախոս էր, սուտասան,

Կեղծ բարեպաշտ, «դերասան»:

Ապրեց տարի քառասուն,

Գրավոր էր բամբասում,

Հայացքը գիժ, պլշած,

Ականջները խլշած:

Թվում էր՝ մարդ է հասուն,

Բայց գլխակերն այլասուն

Հային հայի դեմ հանեց,

Սև հոգին փառավորվեց:

Արյան մեղքի տակ մտավ,

Քաղաքական հենք գտավ,

Զուտ իր շահն էր նրա «ճիշտը»,

Մանրադրամ՝ մարդկանց վիշտը:

***

Թռավ, մի քիչ թաքնվեց,

Երկիրը թարս ֆռռացրեց...

Մի օտարի զանգուլակ,

Բայց... հայկական ժամանակ:

Նստեց-ելավ, շուտ ջոկեց՝

Մեղքն ընդունեց, ազատվեց:

Թեպետ չփտեց փոսում,

Մնաց նույնը՝ այլասո՛ւն:

Ստեղծում էր աժիոտԱԺ,

Լկտի անում էր շանտաժ,

Խոզի կաշի էր խանձում,

Օդից լուրեր էր սանձում:

Մտավ ԱԺ ՀԱԿ-ի հետ,

Չնայած, իսկույնևեթ

Մանդատն առավ ու թռավ,

Փուշ էին կարծում, օձ դառավ...

Թունդ կպնում էր բոլորին,

Խառնած թացը միշտ չորին,

Ճղճղում էր օրնիբուն,

Մի բոցակեզ տրիբուն...

***

«Մի գյադա է այլասուն,

Հաճախորդ է ձեռնասուն,

Ինչքան կուզի՝ վնգստա,

Որ շատ հաչա... փող կտանք»

Հա՛մ էդպես էին մտածում,

Հա՛մ... կանոնավոր մուծվում,

Չաղացնում էին չարիքը՝

Իրենց գլխի գալիքը:

Իբր՝ ով է, մի գրչակ,

Կեղտի պուլիկ ու փարչակ,

Ինչ է դրա եղածը...

Մինչ կուտակվում էր մաղձը:

***

...Ու մի օր էլ սողունը

Լքեց հարմար իր բունը,

«Դուխով» փափախը դրեց,

Ոտ-ոտ եկավ, բունտ արեց:

Աջակցությամբ սորոսի

Եվ աղանդավոր քոսի,

Ներգրավմամբ օխլոսի՝

Հասավ գյադեն երազին...

Ցեխից՝ պալատ ոստյունով,

Լեն ու լմփոշ կոստյումով...

Խոսում միշտ մզմզալով,

Կրկնելով, հազալով...

***

Մնացածն էլ, գիտեք դե,

Դուք եք հրեշին կերտել:

Հպա՜րտ ու գոհ էիք անհուն...

Ձեր երկրաքանդ դմփ-դմփ-հո՛ւն:

Կանչում էիք գյադուն փրկի՜չ,

Բայց նա նույնն էր՝ խառնակիչ:

Գլխակեր էր, հողատու,

Ճղճիմ ստախոս անդուր:

Իր կնգա հետ դիվական,

Կեղծ ժպիտով ձևական,

Փարիսեցիքիդ շահեց,

Հպարտ-ակներիդ մահեց:

Դեսպանորդը դժոխքի,

նեռ, արնախում, անհոգի:

Կար մի գյադա այլասուն...

Դատաստանի սպասում:

Արմեն Հակոբյան