Այս թիվը ինքնին բացահայտում է քաղաքային կառավարման (քպկ+հանրապետություն+հանրային ձայն) իրական փիլիսոփայությունը․ իշխանությունը չի նախատեսում նվազեցնել իրավախախտումները, այլ հակառակը՝ դրանք դիտարկում է որպես կայուն եկամտի աղբյուր։

Հասել ենք մի իրավիճակի, երբ տուգանքների գծով մուտքերը ծրագրավորվում են աճով, ինչը նշանակում է ոչ թե կարգապահության բարձրացում, այլ քաղաքացիների հանդեպ պատժամիջոցների ընդլայնում։

Առավել մտահոգիչ է այն հանգամանքը, որ այս քաղաքականությունը իրականացվում է սոցիալ–տնտեսական բարդ պայմաններում․ աշխատավարձերի և կենսաթոշակների էական բարձրացում չի ապահովվում, հանրային ծառայությունների որակը շարունակում է բազմաբնույթ խնդիրներ ունենալ, իսկ քաղաքային միջավայրը, ենթակառուցվածքները շարունակում են մնալ անբարեկարգ ու վտանգավոր։

Ստացվում է, որ Քաղաքապետարանը նախընտրում է տուգանել քաղաքացիներին հենց իր սեփական ձախողումների համար՝ վարչական տուգանքը դարձնելով ոչ թե կանխարգելիչ միջոց, այլ՝ բյուջետային բացերը լրացնելու գործիք։