Իրավիճակը հարաբերական կայուն է:

Անզորությունն ու անպաշտպանությունը հիմա Հայաստանում քարոզվում են պետական մակարդակով, իսկ հայրենիքի, դիրքերի պաշտպանությունը թողնված է անհատական որոշումների և հերոսությունների հույսին։

Այս օրինագիծը նախատեսում է օտարերկրյա պետությունների շահերի լոբբիստներ հանդես եկող և դրսից գումարներ ստացող հասարակական կազմակերպությունների և լրատվամիջոցների պարտադիր գրանցում։

Ի՞նչ արեցինք մենք մեր երկրի հետ, մեր անվտանգության համակարգի հետ, ինչպե՞ս չկարողացանք իրողությունը հասկանալ, կանխատեսել ու կանխել։

Թուրքերը նպատակ ունեն մինչև վերջ օգտվել Նիկոլի «իշխանությունից»:

Իշխանության քաղաքական որոշումների դառը պտուղները քաղում են մեր զինծառայողները, ովքեր իրենց անձնազոհությամբ փորձում են սրբագրել իշխանության հանցավոր անգործությունը:

Հավատացե՜ք, այդպես չէր լինի, եթե մենք ունենայինք գործող ազգային առաջնորդ...։

Չի՛ լինում այդպես. խաղաղությունը խոսք չէ, խաղաղությունը թուղթ չէ, խաղաղությունը գործողություն է։

Չեմ ուզում հավատալ, որ մեր ազգի մեջ այդքան դավաճաններ կան։

Բայց ինչ տարօրինակ զուգադիպություն։

Այս ամենի արդյունքում ռուսը կամ եվրոպացին մեր տարածաշրջանում կարող են դիրքեր կորցնել, իսկ մենք պետականություն։

Ադրբեջանի առաջ ստորանալով, զիջելով, հանդուրժելով խաղաղություն երբեք չի լինելու:

Ինչու մինչ այսօր Ադրբեջանը չի ենթարկվում նմանատիպ պատժամիջոցների, երբ խախտել է գրեթե բոլոր խաղի կանոնները, սկսած իր ներքին հարցերից, վերջացրած Հայաստանի դեմ քայլերով:

Սա այն դեպքն է,որ անկախ կուսակցական կամ այլ պատկանելիությունից, անձնական համակրանքներից, հակակրանքներից, բոլոր արժանապատվություն ունեցող քաղաքացիները պետք է պաշտպանեն Մալիշկայի տիկնոջը, քանի որ նա խորհրդանիշն է հայոց արժանապատվության։

Կլինի այդ կնոջը տնային կալանք տան ու արգելեն կառավարական ամառանոցից դուրս գալ...

Միայն կապիտուլյանտ Նիկոլը, որին դրսում ընկալում են որպես չհարգված և պարտված ղեկավար, ինքնահաստատվում է այստեղ՝ ինչ-որ բնակավայր գնալուց ձեռքերը գրպաններում դրած «զոնտիկ» բռնողով է շրջում...։

Միգուցե այն պատճառով, որ Նիկոլի և իր նմանների երջանկությունը կառուցված է տասնյակ հազարավոր ընտանիքների դժբախտությա՞ն վրա:

Թշնամու զինծառայողին բռնում են ոչ թե սահմանին՝ սահմանը հատելիս, բռնում են ոչ թե երկրի ներքին անվտանգության համար պատասխանատու ծառայությունները, այլ Աշոտավանի բնակիչները։