Պոպուլիստն ապրում է տվյալ պահով: Նրա ուշքն ու միտքը աթոռի պահպանությունն է և «Նիսան Քաշքայի» «բարի» ժամանակներին չվերադառնալը:

Իր ողջ գիտակցական կյանքում դեղին մամուլի «լավագույն չափանիշներով» սրա-նրա վրա ցեխ շպրտող, սրա-նրա հասցեին վարկաբեկիչ հոդվածներ տիրաժավորելու կամ հակառակը` չտիրաժավորելու («ստոպ» տալու) միջոցով հացի և ոչ միայն հացի խնդիր լուծող նախկին լրագրողը տանել չի կարողանում, երբ իր մեթոդներով իր դեմ են աշխատում։

Սրանց միավորում է աբիժնիկությունը: Ռոբերտ Քոչարյանից աբիժնիկ լինելը: Իսկ թե ինչու է այդպես ստացվել, կներկայացնենք ստորև:

Մարտի 1-ի արյունից մաքրվելու, ինչպես նաև քաղաքական հակառակորդին ֆիզիկապես մեկուսացնելու նպատակով է Փաշինյանը դատում Քոչարյանին:

Վարչապետի պաշտոնն զբաղեցնող անձը որևէ ընդհանուր եզր չունի սկզբունքայնության և հետևողականության հետ. ձեռնոցի պես փոխում է իր մոտեցումները

Երբ էլիտաները հեռացան լայն զանգվածներից, հաբռգեցին, լճացան ու ձախողվեցին, իշխանությունն անցավ գեղցուն:

Կարծում է` հեշտ ու հանգիստ կո՞ւլ է տալու 37-ականների ոգով «բուդկի պես» սեփականաշնորհած արդարադատության այլանդակ դրսևորումները։

Նիկոլն իր անձնական վրեժն է լուծում 2008-ին չստացված սահմանադրական կարգի տապալման համար, իսկ Տեր-Պետրոսյանը Նիկոլի ձեռքերով իր հաշիվներն է մաքրում 1998-ի իշխանափոխության համար:

Խոստացել էին, որ խալի լվանալու առաջին գծում պատգամավորները կլինեն, բայց պատգամավորների իզն ու թոզը չէր երևում։

Նախագահի պաշտոնն զբաղեցնող Արմեն Սարգսյանի բացակայությունը նիկոլապետական «Նոր Հայաստանի» հանրային, պետական, քաղաքական, տնտեսական կյանքից  արդեն  սովորական մի բան է դարձել։

Վանոն այն մարդն էր, որ 5 տարի ղեկավարելով ՆԳ նախարարությունը, իրեն «առընթեր» զինված բանդա` պրոֆեսիոնալ քիլերների խումբ էր պահում անցանկալի անձանցից ազատվելու համար։

Ինքն ու Նիկոլը նույնն են։ Նրանք մարդկայնորեն ատում են միմյանց և զզվում իրարից։ Բայց հիմա նրանց միավորում է իշխանության կորստի վախը։

Հիմա ամբողջ իրավապահ համակարգին հրահանգված է հոտոտել Թովմասյանի անցյալը: Չի բացառվում, որ Թովմասյանի անցյալն ուսումնասիրվի մանկապարտեզային տարիքից:

Այնքան հիմնավորապես են խրվել հեղափոխական մառազմի մեջ, որ համառորեն չեն տեսնում ու չեն հասկանում` իրավական բեսպրեդելի այս մթնոլորտը վաղը իրենց դեմ է շուռ գալու։

ՍԴ-ն և դատական իշխանությունն ուզուրպացնելու` «բուդկի պես» սեփականաշնորհելու հարցը դուրս չի եկել Փաշինյանի և «կամպանիայի» օրակարգից։

Կարաբինան Արայիկից իրենը ստացել է, իսկ ահա Լիլիթը Նիկոլից չի ստացել։ Լիլիթի սիրտը Ստամբուլյան կոնվենցիայի վավերացում է ուզում։

Երբ Ջհանգիրյանը խոսում է սահմանադրական կարգ հաստատելուց, դա նույնն է, որ երիտթուրքերը խոսեին հայերի ցեղասպանություն թույլ չտալու մասին։

Ինչո՞ւ են այդքան սարսափած ՄԻԵԴ-ի և Վենետիկի հանձնաժողովի կարծիքից, և ինչո՞ւ, «վիզ դրած», փորձում են կանխել Հայաստանի գլխին կախված «ճակատագրական» այդ վտանգը։