Ադրբեջանը կխաղա «թնդանոթի մսի» դերը։ «Թնդանոթի միս», որը Լոնդոնին պետք է թույլ տա վերականգնել վերահսկողությունը իրանական «իր» նավթահանքերի վրա։

Հիմա էլ Տիգրանաշենի պահով էր ցինիկաբար ստում, որը բացահայտեց հենց սրա շեֆը` կապիտուլյանտ Նիկոլը...։

Քարտեզի վրա ցույց է տրված թե իբր հայոց զորքերը Արմավիրից տեղաշարժվում են դեպի լեռնաշխարհի հարավ, ինչն ուղղակի չի համապատասխանում իրականությանը:

Նրա սաֆարովյան սիրտը ՀՀ դրոշը ծածանող, աշխարհի չեմպիոն հայորդու մեղադրական դատավճիռ էր ուզում։

Բաքուն այսօր իր համար տեսնում է «Հարավային Կովկասում հայկական պետականությունը վերահիմնելու» հնարավորություն՝ այն վերածելով իր կողմից վերահսկվող ադրբեջանական քվազիպետականության։

ՀՀ ՊՆ կամ ԶՈՒ ԳՇ կողմից «ՈՄԱ» ՀԿ-ին ինժեներական աշխատանքների կատարման թույլտվություն չի տրվել։

Որոշել են թանկացնել անհատ վարորդների մուտքը կենտրոն, իսկ հետագայում, իրենց ոճի մեջ, կանցնեն ամբողջ քաղաք Երևանին։

Բոլոր ոլորտներում անհեռատես դիվանագիտությունը վնասակար է։

Հազար անգամ ավելի լավ է լինել խոսքերն անգիր արած, տրամաբանությունից և սկզբունքներից բացարձակապես զուրկ անմեղսունակ, քան հանուն սեփական բարօրության՝ ընկնել քեզ հրապարակային նվաստացնող և ծեծուջարդ տվող դավաճանի ոտքերը։

Իրականում դրանից մեր խնդիրը չի փոխվում՝ պատրաստվել կրկին ազատագրելու Արցախը թշնամական բռնազավթումից։

Բոլոր նրանք, ովքեր հատկապես 2020թ․ խայտառակ պարտությունից հետո ոչ միայն չպահանջեցին դավաճանի հրաժարականն, այլև շարունակեցին նրա հետ համագործակցել և նրան պաշտպանել, ինձ համար նրանք բոլորը նույն դավաճաններն են։

Նիկոլն այս անգամ նրան է «ընտրել» ավելի հեռահար նպատակով:

Եզրակացության մեջ չգիտես որտեղից հայտնված այդ «ազգային թշնամանք» բառերը Արմենին կյանք արժեցան։

Ավետիք Իշխանյանն այն մարդն է, ով չդավաճանեց իր սկզբունքներին ու այսպես կոչված «իրավապաշտպանների» ու «քաղհասարակության» շատ ներկայացուցիչների նման հպատակության երդում չտվեց իշխանություններին։

Մարտունու բժշկական կենտրոնի աշխատակիցները շատ երկար սպասել են իրենց նոր հիվանդանոցի բացմանը և առնվազն արդար չէ շուրջ 200 հոգանոց թիմից թույլ տալ հիվանդանոցի բացմանը մասնակցել ընդամենը 8-10 հոգու...։

Միայն պատկերացնել կարելի է` ինչ տպավորություն են այս մարդիկ թողնում միջազգային դերակատարների հետ բանակցելիս:

Այդպիսիք առնվազն այս փուլում պետք են ոչ թե մարդկանց բնակեցնելու, այլ ռազմական շահեկան հենակետեր կահավորելու համար։

Իմ այս քայլը դիտարկել պայքարի դաշտում մարտավարական դիրքավորման համատեքստում։