Արդար և կայուն միջազգային հարաբերություններ կառուցելու համար փոխշահավետ համագործակցությունը դառնում է առանցքային գործոն, որը կորոշի աշխարհի երկրների տնտեսական, մշակութային և գիտական ​​զարգացումը։

Այդ համարանիշի աճուրդի մասնակիցները պիտի հասկանան, որ իրենց մասնակցությամբ, արդեն  կարմիր գիծ են քաշել իրենց և հանրության միջև: Եվ այդ իմաստով հարցը, թե ո՛վ կհաղթի այդ աճուրդում, արդեն կարևոր չէ:

Որն այստեղ ունենալն անհնարին է։

Երբ արդեն ակնհայտ է դառնում, որը պարտիան տարված է, այլ ելք չի մնում, քան փորձել սեղանը շուռ տալ ու խառնել խաղը:

Թե ինչ հանգամանքներում է սա տեղի ունեցել, թող պարզեն համապատասխան կառույցները և քաղաքապետի լիազորություններն ապօրինաբար ստանձնած Տիգրան Ավինյանը:

Բաքվի բարբարոսական վարչախմբի բոլոր կառուցակարգերը հստակ հրահանգ ունեն Հայաստանի ինքնիշխան տարածքի տեղանունները պաշտոնապես չկիրառելու և դրանք «փոխարինելու» զանազան բարբարոսական տարբերակներով։

Եվ ի՞նչ, արևմուտքը զորքեր կուղարկի, թույլ չտալու համար հայ ժողովրդի հերթական ցեղասպանությու՞նը։

Թե ինչու է այդպես մտածում, դեռ 1998-ից, ի՞նչ ասեմ, հնարավոր է՝ գեներն է պետք ստուգել։

Lemkin Institute for Genocide Prevention Նիկոլ Փաշինյանին կոչ է անում չնպաստել Ալիևի կողմից առաջ քաշվող գաղափարների հիմնավորմանը:

Երբ պետությունը կորցնում է իր կենսագործունեության տրամաբանական ընթացքը, ապա ամեն աբսուրդ բան հնարավոր է, և ոչ միայն հարկերի մասով։

Ամենակարևորը ճիշտ ժամանակին, արժանապատիվ և բարձունքում սպորտից հեռանալն է, ինչը ցավոք ոչ բոլոր մարզիկներին է հաջողվում, իսկ քեզ հաջողվեց, ինչի համար ես իրոք հպարտանում եմ քեզանով։

Քաղաքային իշխանությունը որոշել է՝ կրկին փորձ կատարելով կյանքի կոչել այս տխրահռչակ նախագիծը։

Նիկո՛լ, քեզ չորս կյանքն էլ հերիք չի, որ պատիժդ կրես։

Հայ ժողովրդին որբ ներկայացնող Փաշինյանն ու իր կիրթ ու կառուցողական ընկեր Ալիևը շարունակական նվաստացման քաղաքականությամբ միայն նոր պատերազմի հիմքերն են գցում։

Ինչպես քաղաքային իշխանությունը և ՔՊԿ֊ն է աղբի մեջ թաղված, այնպես էլ Երևան քաղաքն են աղբի մեջ թաղում։

Սույն անձը Մոսկվայում աշխատել է ավտոլվացող, ժողովրդական լեզվով ասված՝ մոյշիկ:

Տեսնես այս անգա՞մ էլ է Ֆեյսբուքում աղբը ձյան նման ավելի շատ տեղում, քան իրականում։

Փաշինյանն օգտվում է այս «պատմական հնարավորությունների պատուհանից», բայց ո՞ւմ համար է աշխատում այս պատուհանը՝ Հայաստանի՞, թե՞ Թուրքիայի և Ադրբեջանի։