Հայաստանը «սև հայելու» զոհերից մեկը դարձավ 2018–ից հետո։

Երևանի Պետական Համալսարանի ռեկտորի պաշտոնը զավթած քպ-ական Հովհաննես Հովհաննիսյանն արգելել է քաղբանտարկյալ Տարոն Մանուկյանին հանձնել 3-րդ կուրսի ավարտական քննությունները։

Ուսում ստանալու սահմանադրական կարգի մասին երևի տեղյակ չեն, տեղյակ չեն, որ շատերն են համալսարաններ ավարտում բանտում նստած։

Իսկ մեր գերիները դեռ սպասում ու սպասում են։ Չէ, կլռեմ, բան չունեմ ասելու։

Նման փաստացի հարձակումներ իրականացնողները պետք է հնարավորին արագ բացահայտվեն և ենթարկվեն խստագույն պատժվի։

Հերթական անգամ Ադրբեջանը խախտում է նոյեմբերի 9-ի պայմանավորվածությունները և շանտաժի միջոցով փորձում է հասնել իր հերթական հավակնության բավարարմանը։

Հենց նա և նրա նմաններն են իսկական հայրենիքը, մնացածը ծովի փրփուր են։

Մեր միամիտ ժողովուրդը, նստել է թաղթին և սպասում է, թե ով պետք է իր փոխարեն լուծի իր վզին դրած հոգսերի և գոյատևման հարցը:

Մայր Հայաստանը մեր բոլորի ֆիզիկական անվտանգության երաշխավորն է:

Սրանց նմաններին մեծն Արամ Մանուկյանը գնդակահարման հրաման էր տալիս, հանուն Սարդարապատի հաղթանակի և հայոց պետության։

Նիկոլի «խաղաղասիրությունը» մահաբեր է։

Ներսից քայքայել են պետության դիմադրողականությունը ու հիմա բորենիների պես փորձում են ծվատել էն վերջին առողջ հատվածին։

Դավաճանը մահկանացու է: Իր համայնքի համար խաղաղություն կերտողն՝ անմահ:

Նիկոլ Փաշինյանը սարսափի մթնոլորտ է ստեղծում։

Մեծ խելք պետք չէ հասկանալու համար, որ որքան էլ հայը բարեկամության ձգտի` թուրքի համար միշտ եղել ու լինելու ենք թշնամին:

Ադրբեջանական վերջին ագրեսիան Արցախի ուղղությամբ պետք է դիտարկել այս պահանջների տրամաբանության ներքո։

Վերջում Մայրամիգին Հեյդարիկի հետ կպսակեք, կամ էլ Լեյլային հարս կբերեք Աշոտիկի համար։

Գոնե դրա դիմաց Դեմիրճյանի առանձնատանը գոյատևի: