«Արցախը Հայաստան է և վերջ» գոռացող ու Կիլիկիայի թագավորության զինանշանով շապիկ հագնող կապիտուլիանտների խմբավորումը հերթական անգամ պաշտպանում է մեր թշնամիների շահերը։

Հայաստանը անապատացնելու և ֆիզիկական գոյությունը իրապես վտանգելու ամենահարմար գաղափարը սա է։

Կեցցե՛ս, ուսապարկային համույթ։

Այդ հռչակագիրն էլ, մեր կորսված հայրենիքն էլ, Հայաստանի մնացորդների հանդեպ ուղղված սպառնալիքներն էլ եղած-չեղածի հաշիվ են։

Այսօր, արցախյան պայքարի 34 ամյակի օրը, համացանցում տարածվեց ոմն Արսեն Ավագյանի գրառումը։

Իրականում նախապայմանները շատ են ու այս իշխանությունը դրանք հերթականությամբ իրականացնում է։

Եթե քաղաքական մեծամասնությունը բացասական եզրակացությամբ ներկայանա, ապա դա նշանակում է՝ նպաստել թուրք-ադրբեջանական տանդեմի կողմից տարիներ շարունակ փայփայվող երազանքի իրականացմանը:

Կա՛մ Հայաստանը ստիպված կլինի մտնել այդ միության կազմի մեջ, կա՛մ կդառնա թուրքական տարածք։

Առանց Արցախի՝ Հայաստանի գոյության իմաստի ճգնաժամ է առաջանում, քանզի Հայաստանի անկախությունը 88–ի Ղարաբաղյան շարժման հետևանք է։

Նույնիսկ հպանցիկ հայացք նետելով նախկին Անդրկովկասյան երկաթուղու քարտեզին, պարզ կդառնա, որ մեզ համար շատ ավելի շահեկան կլիներ շահագործել Երեւան-Իջեւան-Ղազախ-Գանձակ-Բաքու ճյուղը։

Ինչպիսի ընթացք է բազմաթիվ տարածաշրջաններում և երկրներում։

Կրկնում եմ՝ սա ոչ թե ենթադրություն կամ կանխատեսում է, այլ արդեն հնչող հայտարարություններից արված ծաղկաքաղ։

Ադրբեջանի իշխանության նման գործելաոճը ունի մեկ նպատակ՝ վերացնել Արցախի Հանրապետության օկուպացված տարածքներում առկա հայկական պատմա-մշակութային ժառանգությունը:

Այն, որ նախագահ Քոչարյանին քննադատեց այս ապականված օրկեստրը շատ ուրախացնող փաստ է:

Կարգապահական վարույթները բացառապես երկակի ստանդարտի ու հակասահմանադրական գործիքի է վերածվել, հենց նաև այդ պատճառով է, որ այն վիճարկվել է ՍԴ:

Նիկոլ Փաշինյանը գրեթե ամենօրյա ռեժիմով «հիմնավորում» է, որ «Ղարաբաղը Ադրբեջան է, և բացականչական նշան»։

Հուսով եմ, էս հարցը մենակ ինձ չի հուզել, և համոզված եմ, որ էդ օրը այնտեղ մենակ չեմ լինի։

Մեր երկիրը դառնում է կապող օղակ երկու քաղաքների միջև, որոնցից մեկում մեզ ցեղասպանած երիտթուրքերի անուններով փողոցներ են, իսկ մյուսում՝ խայտառակ «ռազմավարի պուրակ» կոչեցյալը։