Նիկոլ Փաշինյանը ոչ թե «խաղաղության խաչմերուկ» է կառուցում, այլ թուրանական միջանցք։ Նրա կյանքի ու աթոռի գինը դա է։

Փաշինյանն այլևս չի կարողանա վերարտադրվել 2026-ին, և պետք է հաշվի նստել իրողության հետ և փորձել կապ հաստատել  այլընտրանքային գործիչների հետ:

Ու ինչ պատճառով. գուցե ձեր հայրենիքը ուրի՞շ է:

Քաղաքը լցված է նույն «թարմացումների» օրինակներով՝ որոնք մաշվում են առաջին անձրևից կամ առաջին շոգից։

Աղբը պատշաճ չի տարվում։

«Վելես Քոնսալթինգ» ընկերությունը հաղթել է Երևանի քաղաքապետարանի դեմ ներկայացված գումարի բռնագանձման պահանջը։

Իշխանությունները ոչ թե սրբում են բակերն ու փողոցները, այլ սրբում են համայնքային բյուջեն, իսկ աղբը… պարզապես դարձել է նոր «բրենդ»։

Սա է ձեր կողմից կառավարվող Երևանի վիճակը։

Վերջիններս ոչ միայն մերժում են ադրբեջանցիների հետ «տեղահանված արցախցիների»  խնդիրները, այլև պատրաստ են միակողմանի զիջել հայկական տարածքները Սյունիքում, որպեսզի ադրբեջանցիները անխափան կապ հաստատեն Նախիջևանի հետ:

Զանգեզուրի միջանցքի հարցում Ադրբեջանը պահանջում է միակողմանի զիջումներ, որոնք հրապարակավ Փաշինյանը չի կարող ընդունել:

Եթե սա սոցիալական ծառայություն է, ապա ինչու՞ է «Թել-Սել»-ը, ըստ էության, գումար գանձում հասարակական ծառայությունը հասանելի դարձնելու համար։

Ո՞ւր են պատկան մարմինները։ Ինչքա՞ն պետք է սպասենք, մինչև վերածվի՞ ողբերգության։

Այս մարդը այնքան է առաջացել սեփական ստի մեջ, որ հորդորում է եկեղեցական պատկան կառույցներին քննության առնել ինչ-որ երևակայական զառանցանք։

Արդարացի հայտարարություններին այդչափ ուշադիր հետևելու և անմիջապես հակադարձելու ձեր մեծ ցանկության փոխարեն՝ հակադարձեք սպառնալիքներին, վիրավորանքներին և կեղծիքին, որը թշնամի երկրի ղեկավարն ուղղում է մեր ողջ ազգին՝ ի դեմս ձեզ․ այ սա կլիներ ձեր՝ իբրև պետական գործչի, ամենամեծ ու հիմնավորված դիմադրությունը։

Բեմեր, երաժշտություն, լույսեր, փողոց փակած պարահանդեսներ ու ցուցադրական տոնակատարություններ:

Կառավարման ու կադրային քաոսի մեջ ենք․ պետք է գոհ լինենք, որ դեռ լրիվ չի քանդվել երկիրը:

Հիմա էլ քաղաքային իշխանությունները հանրային տրանսպորտից օգտվելու համար 1-անգամյա օգտագործման QR կոդերը հանեցին շրջանառությունից։

Երթևեկելն արդեն դառնում է ոչ թե հարմարություն, այլ օրական մարտահրավեր։