2018թ․ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության գալու հիմնական նպատակը Արցախի հանձնում էր Ադրբեջանին:

Սա որևէ ուժի պայքար չէ, հայրենիքի լինել-չլինելու պայքար է, առաջիկայում կլինեն կոնկրետ քայլեր։

Փաշինյանը դա փորձում է հիմնավորել ժողովրդին կեղծ երկընտրանքի առաջ կանգնեցնելով, թե կա՛մ մենք պետք է հանձնենք Արցախը՝ 117 հազար հայի հետ միասին, կա՛մ մենք կկորցնենք Հայաստանը:

Եթե բռնատիրական երկրում չապրեինք, Փաշինյանի ինքնախոստովանությունից հետո իրավապահ մարմինները պետք է անհապաղ գործեին։

Նիկոլ Փաշինյանը հիմա ժողովրդին ու պետությանը կանգնեցրել է փաստի առաջ ու ասում է, որ պետք է ընտրեք վատի ու վաթարագույնի միջև:

Շավարշ Գևորգյանի հյուրն է հասարակական գործիչ Հռիփսիմե Առաքելյանը։

Թմբիրից դուրս գալու ազդակը պետք է տրվի։

Իրենք Հայաստանին ու Արցախին առաջարկում են մեռելային հեռանկար՝ «Հանգչիր խաղաղությամբ» ծրագրի շրջանակներում։

Որպես հանրահավաքի ամփոփում ընդունվելու է փաստաթուղթ՝ Հայաստանի կարմիր գծերով։

Նա անդրադառնում է ապրիլի 5-ին սպասվող հանրահավաքի և այլ հարցերի շուրջ։

Ի՞նչ են պայմանավորվելու Բրյուսելում ՀՀ վարչապետ կոչեցյալն ու Բաքվի բռնապետը, գուցե արդեն ուշ լինի մինչև ապրիլի 6-ը։

Խաղաղապահները չեն կարող հայկական բանակի ֆունկցիա կատարել։

Գործող իշխանությունները բոլոր ոլորտներում տապալվել են, լինի դա «խաղաղության դարաշրջանի» բացում, դեմոկրատիայի կառուցում, անգամ ասֆալտ անելու:

Ի՞նչ խաղաղության պայմանագրի մասին է խոսքը, երբ ակնհայտ է, որ Ադրբեջանը չի ցանկանում գոնե ինչ-որ հարցեր խաղաղ ճանապարհով լուծել:

Հեռահար նպատակն Արցախի հայաթափումն է, և այն սադրանքները, որոնք իրականացվում են Արցախի նկատմամբ, վկայում են, որ Ադրբեջանն անտեսում է ոչ միայն ՀՀ իշխանությանը, այլև ռուսական խաղաղապահ առաքելությանը։

Ռուս խաղաղապահներին իշխանության մեղադրանքներն անհասկանալի են.

Սողացող 3-րդ համաշխարհային պատերազմ է։

Ադրբեջանն առաջնորդվում է հետևյալ սկզբունքով՝ ինչո՞ւ վերցնել մի մասը, եթե կարելի է վերցնել ամբողջը։