Նոր տարին մեզ մոտ կգա այն ժամանակ, երբ քաղաքական ազգ դառնանք։ Դրա այլընտրանքը թուրքի քիսաչի դառնալն է։

Ադրբեջանը ստանում է ոչ միայն «Զանգեզուրի միջանցքը», այլև Հայաստանի ամբողջ տարածքն է դառնում միջանցք։

Փաշինյանը հանձնեց Ղարաբաղն ամբողջությամբ, սա համապատասխանում է ադրբեջանական սցենարին:

Թուրքիայի 3 նախապայմաններն էլ կատարվել են, և ավելի մեծ երեսպաշտություն դժվար է հորինել, քան ասել՝ պատրաստ ենք բանակցել առանց նախապայմանների։

Մինչև մեր ազգը չգիտակցի, որ սա Փաշինյանի կողմից իրականացվող ցեղասպանություն է, և այս ամենի դեմը չառնի, նա շատ արագ կհասնի Ալիևի հետ ծրագրավորած բոլոր նպատակներին։

Փաշինյան ոլոր-մոլոր ձևակերպումներով, ակնհայտ ստերով, բանակցային գործընթացի կեղծումով հայտարարեց՝ Շուշին ադրբեջանական քաղաք է, ինքն Արցախը ճանաչում է Ադրբեջանի կազմում։

Նիկոլը բավարարեց Թուրքիայի ու Ադրբեջանի նախապայմանները՝ խեղաթյուրելով բանակցային փաթեթի էությունը, «հիմնավորելով», որ Արցախն ադրբեջանական է։

Ով է շեղվել հեղափոխական արժեքներից. կառավարության հեղափոխական անդամները գաղտնի բարձրացրել են իրենց աշխատավարձերը. նախարարները 1.5մլն դրամ են ստանում։

Ալեն Սիմոնյանի վարքագիծն ու հայտարարություններն անընդունելի են։ Քաղաքակիրթ երկրում նա ոչ միայն հրաժարական կտար, այլև ընդհանրապես չէր զբաղվի քաղաքականությամբ։

Փաշինյանը, հանուն աթոռի, Հայաստանը հանել է աշխարհաքաղաքական աճուրդի: Նա մեկ խնդիր է լուծում՝ մնալ աթոռին։ Հանուն դրա նա պատրաստ է բավարարել բոլորին՝ բացի ՀՀ քաղաքացիներից։

Բոլոր շինծու գործերը քանդվելու են, և վստահեցնում եմ՝ ապօրինություն գործած պաշտոնյաները սեփական մաշկի վրա զգալու են իսկական արդարադատության ուժը:

2022 թ․ պետբյուջեն այն մասին է, թե ինչպես են իշխանությունները փող աշխատելու, մսխելու պետական գումարները, կառուցելու պադավատապետություն։

Հայաստանը մշտապես գտնվելու է ցնցումների մեջ, քանի դեռ իշխանության ղեկին է պատերազմի ու պարտության կուսակցությունը։ Հետևաբար՝ պետք է դիմադրել ու փոխել։ 

Եթե իշխող ուժն ուզում է խուլիգանապետություն կառուցել, ապա ճիշտ ճանապարհին է։ Եթե ուզում են մինչև վերջ վարկաբեկել պետական ինստիտուտները, ճիշտ գիծ են ընտրել։

Նիկոլ Փաշինյանը խաբեց իր ընտրազանգվածին՝ խոստացավ խաղաղության դարաշրջան, բերեց պատերազմի մեկօրյակներ։

Նախկիների դեմ պայքարի կարգախոսով իշխանության եկածները պաշտոն են տվել Ջհանգիրյանին, ով նախկինից էլ նախկին է, և նրա ձեռքերով զանգովի արդարադատություն են իրականացնում։

Եթե մեկին թվում է, որ Հադրութն ու Շուշին կարող էին ընկնել, իսկ Գորիսն ու Կապանը՝ ոչ, ապա այդ մարդիկ վտանգավոր են մեր հասարակության համար։

Ամբոխի «հեղափոխական» իշխանությունն այլասերվածությունը դարձնում է իր միակ գաղափարախոսությունը: