Ամեն ինչ փոխվեց, երբ սկսվեց ռուս-ուկրաինական պատերազմը:

Վերջին օրերին ՀՀ ԱԽՔ-ի ակտիվանալը պատահական չէր:

Նույն ձեռագիրը, նույն տեխնոլոգիան, միևնույն ժամանակ, «միջազգային հանրության» «խաղաղության» կոչերի տակ, նույն աշխարքաղաքական պայքարի տրամաբանությամբ:

Ողջ ճանապարհին իրենց հիմնական տեղակայման վայրերից զատ լրացուցիչ ռուս խաղապահներ ու զրահատեխնիկա էին կանգնած։

Փաշինյանական ռեժիմը փակել է գոյատևելու և հայի գոյության բոլոր հնարավորությունները և երկիրը տանում է նոր արկածախնդրության ճանապարհով։

Սրանց իշխանության տարիները` սև խոռոչ մնացին մեր ժողովրդի նորագույն պատմության մեջ:

Այս ամենն ավարտվելու է միայն այն ժամանակ, երբ մենք չլինենք։

Ապօրինի ծագմամբ գույքի բռնագրավման օրենքի շրջանակներում դեռ որևէ դատավճիռ չի կայացվել։

Այս անհեթեթ գործողությունը ցույց է տալիս, թե որքան է գործող վարչախումբը սարսափում իր սկզբունքային ընդդիմախոսներից:

Չի կարելի միաժամանակ ներկայանալ որպես չեզոք և «խաղաղասեր» պետություն, միեևնույն ժամանակ գաղտնի զենք մատակարարել պատերազմող կողմին։

Ո՞ւր էր կորել ամբողջ Եվրոպայի համար կենսական նշանակության այս ագրեգատը։

Էս տեմպերով՝ առնվազն երկու-երեք տարի։

Պարտադիր կուտակային համակարգի ռիսկայնությունը կախված է քաղաքական և տնտեսական տատանումներից։

Արդեն 2 օր է ամենատարբեր աղբյուրներով շրջանառվում է Հայաստանից Արցախ զորակոչված պարտադիր ժամկետային զինծառայողների վերջին զորակոչը շտապ զորացրելու մասին լուրերը։

Հայաստանը «սև հայելու» զոհերից մեկը դարձավ 2018–ից հետո։

Երևանի Պետական Համալսարանի ռեկտորի պաշտոնը զավթած քպ-ական Հովհաննես Հովհաննիսյանն արգելել է քաղբանտարկյալ Տարոն Մանուկյանին հանձնել 3-րդ կուրսի ավարտական քննությունները։

Ուսում ստանալու սահմանադրական կարգի մասին երևի տեղյակ չեն, տեղյակ չեն, որ շատերն են համալսարաններ ավարտում բանտում նստած։

Իսկ մեր գերիները դեռ սպասում ու սպասում են։ Չէ, կլռեմ, բան չունեմ ասելու։