Մեծ սիրով կասեի դե ծափ տվե՛ք արա՛, բայց ավելի լավա ոչ թե ծափ տաք, այլ պատրաստվեք հալալ քրտինքով 7000 դրամ վաստակից Նիկոլենց պարգևավճարների համար հարկ վճարելուն:

Ուկրաինայում տեղի ունեցող ռազմական գործողություններն ուղղակիորեն ազդելու են Հայաստանի ու Արցախի վրա։

Թշնամու լեզուն սովորելու նպատակահարմարության մասին մեզանում տարածված մտքային կաղապարը և դրանից բխող կառուցակարգային գործողությունները պահանջում են լրջագույն քննություն, այլ ոչ թե «պետք է իմանալ թշնամու լեզուն» փաստացի կենացի անխոհեմ համակարգայնացում։

Երկու դեպքում էլ հնարավոր են իրադրության նոր փոփոխություններ՝ դեռևս անկանխատեսելի զարգացումներով։

Հյուսիսային Կորեան (ԿԺԴՀ) պաշտոնապես հայտարարեց միջուկային պետություն դառնալու մասին։

Հեղափոխությունը կողոպտում է իր հավատավորներին, որ հետո արդեն խժռի իր զավակներին։

Արցախից զորքն ու ծանր սպառազինությունը հանես, հետո արցախցի երեխաներին բերես փառատոնի, թե. «Տեսե՛ք, խոխե՛ք, ինչ լավ բաներ կան տիեզերքում»։ Դասականի խոսքերով. «Իյա, իրո՞ք»։

Հրապարակը բեկման ակնկալիքով նայում է հարթակին, հարթակը՝ շատանալու ակնկալիքով, հրապարակին։

Դեռ մեղմ է, դեռ հրապարակայնորեն չեն գնդակահարում, դեռ համակենտրոնացման ճամբարներ չեն տանում-լցնում, դեռ մարդկանց չեն կորցնում։

Մի՞թե Արսեն Թորոսյանի սկզբունքներին դա դեմ չէ, երկրով մեկ ուժողացնել «խաբեբաների» բանակը:

Թափանցիկությունից են խոսում, բայց ժողովրդի թիկունքում թուրքերին ճամփա են տալիս:

Այսօր ամբողջ հայության հետ խոսելու ժամանակն է։ Ամբողջ հայության հետ միասին լուծումներ գտնելու ժամանակն է։

Կառավարության սոցիալական այս ծրագիրը ևս ունի իմիտացիոն բնույթ և կոչված է ինչ-որ չափով հանրությանը մարսեցնել հայրենիքը թշնամուն մաս-մաս հանձելու գործընթացը:

Այս իրավիճակից միակ ելքը իշխանափոխությունն է, ընդորում շուտափույթ...

Նկարահանեք, հայ ռեժիսորներ, ձեր հողերը, ձեր պատմությունն ու մշակույթը ձեր ցեղասպաններին հանձնելուն օժանդակելու ֆիլմերը։

Եղածն էլ բավարար է, որպեսզի արձանագրենք մեր պետությանը պատուհասած հերթական խայտառակությունը:

Սրանք ադրբեջանցի զինվորականի խոսքերն են, ով ներկա է եղել այդ միջադեպին։

«Հաշտություն» և «եղբայրություն» արևելյան հաշիշ-դիսկուրսով թմրեցնում ու բթացնում էին հայ հասարակությանը։