Փաշինյանի հերթական խայտառակությունն ու սուտն արդեն Մոսկվայում

Ջահերով երթը, կարծում եմ, եզակի շանս է բոլորիս հոգեբանորեն պատրաստելու համազգային համախմբման համար։

Հակոբ Մովսե՜ս, մի՞թե սա գիտելիքի, կրոնի, հոգու լուսավորության մասին բարձրաձայնող մտավորականի վարքագիծ է։

Անելիքները հսկայական են՝ վերջը նույնիսկ չի էլ երևում, բայց կարծում եմ, որ պետք է սկսել այս 3 խոշոր ուղղություններից։

Դրա շրջանակներում իրականացնելու ենք մի շարք իրազեկման գործողություններ:

Ու այս ուժի ներկայացուցիչները հանրությանը շանտաժի են ենթարկում, թե բա գիտե՞ք, որ մենք գնանք խաղաղություն չի լինի։

Թուրքական բանակը ներխուժել է Իրաք։ Իրաքը ԱՄՆ-ի կողմից համարվում է ժողովրդավարական երկիր։ Աշխարհը լռում է։

Այդ ժամանակ միջազգային հանրությունն այլևս Հայաստանին չի դիտարկելու որպես գործընկեր, առավելևս դաշնակից: Դրանից հետո Հայաստանը դառնալու է միջազգային հանրության համար «հումանիտար տարածք», որտեղ կարելի կլինի խոսել բացառապես այդ տարածքում ապրող բնակիչների իրավունքների մասին:

Դու՛ և միայն դու՛ կարող ես կանգնեցնել Արցախի և Հայաստանի պետականության կորուստը։

Աշխարհի բոլոր փարիսեցիները և սրիկաները նեղն ընկնելիս ձեռքը գցում են Ավետարանին ու տալիս Հիսուսի անունը։

Այս աղետը կասեցնելու ձեր խոսքն ասեք,ինքնակազմակերպվեք և քայլեր ձեռնարկեք։

Նախկիններն էլ ակտուալ չեն, արդեն ակտուալ է դառնում նախնադարը։

Արցախի խնդիրն ավելի լայն է, քան հայ-ադրբեջանական հարց։

Սրանց «տրամաբանությամբ» հայ ժողովրդի ամենամեծ թշնամին եղել է Հայկ Նահապետը։

Փաշինյանը ակնարկում էր, թե երկրորդ ղարաբաղյան պատերազմը սադրել է «երրորդ կողմը», նա նկատի է ունեցել Մոսկվային։

Պատրաստվե՛ք։

Դու ատելության գայլին էիր կերակրում, ու հիմա դու պետք է հեռանաս, որ վերանա ատելությունը:

Որքան Հայաստանի իշխանությունը ի ցույց է դնում իր անսահման պատրաստակամությունը՝ բավարարելու Ադրբեջանի առավելապաշտական նախապայմանները, այնքան դրանց «տարածքային ախորժակը բացվում է»։