Որպես օրինակ բերեցի Ֆիդել Կաստրոյի և Նելսոն Մանդելայի գործերը:

Ճանապարհը դիտարկվում է թշնամական կողմից։

Ի՞նչ հիմքով ա թշնամուն հանձնվում նոյեմբերի 9-ի հայտարարությամբ չնախատեսված մեզ համար կենսական նշանակություն ունեցող դիրքերը։

Նորից մարդկանց են բերման ենթարկում և ձերբակալում։

Վերջին շրջանում քննչական կոմիտեն աչքի է ընկնում բազմաթիվ շնիծու քրեական գործեր կարելով։

Մանվելը, Առուշը և հազարավոր թասիբով տղերքը միշտ եղել ու մնալու են իրենց բարձունքին։

Հունվարից էլ չեք կարող քարշ տալ ձեր խղճուկ գոյությունը, վճարել ինտերնետի համար, որ ապրեք այնտեղ և մուծել Այֆոն 11 պռոի 20 տարվա վարկը:

Ցավակցո՞ւմ եք, թե՞ ցավին եք «կցվում»:

Ալիևը ասել է, չէ՞` չեմ ուզում Դավաճանը գնա, փոխարենը իշխանության գա «ադրբեջանատյաց» մեկը։

Թուրքին տված Արցախի 9 շրջանը, թուրքի քմահաճույքին հանձնված Սյունիքի անվտանգությունը, փորձ է արվում մոռանալ տալու։

Հրեշին արդարացնողը կա՛մ դավաճան է, կա՛մ տխմար։

Իսկ Նիկոլ-ստահակի հրահանգով ձերբակալվում են մարդիկ, ովքեր չեն հաշտվում ու պայքարում են հանուն երկրի։

Հոգու աներևակայելի ուժ, ոգու անսահման ամրություն` ահա թե ինչն է մարդուն օգնում տանել ամեն տեսակի անբարենպաստ պայմաններ։

Հանրությունը ապատիայի մեջ իներտ գլորվում ա դեպի սուիցիդալ անդունդը։

Ես գիտեմ՝ ինչ դաժան բան ա էս ցրտին նման վրանում լուսացնելը։

Պետք է հասկանալ՝ պետություն ենք կառուցո՞ւմ, թե՞ հավեսի ու կայֆի կինո ենք բռնում։

Երկիր ենք կորցնում շատերը էշի ականջում քնած են, թշնամին որտեղ սիրտը ուզում է դրոշակ է տնկում։

Ասում ա՝ հայ ժողովուրդ, մալադեց քեզ, որ տունը նստած ես, սաղի վրա անուն ես կպցնում։