Ալիևը, օգտվելով արտաքին քաղաքական ոլորտում և մասնավորապես բանակցություններում պաշտոնական Երևանի թույլ տված կոպիտ սխալներից, բանակցային գործընթացի վիժեցումը մեր վրա գցելու, պատերազմի պատասխանատվությունը մեր վրա դնելու և Թուրքիային խաղի մեջ ներգրավելու հսկայական հնարավորություն է ստացել։

Ամենապարզ բաների մասին ստող Փաշինյանի թիմն ասում է՝ մի հավատացեք ադրբեջանցիներին։

Ակնհայտ է դառնում, որ Ադրբեջանը պատերազմ է հրահրում։

Դա ապացուցում է մեր իշխանությունների պրիմիտիվությունը և տկարամտությունը։

Ադրբեջանական քարոզչամեքենային հավատալն ու հղում անելն այսօրվա իշխանավորների «շնորհն» է:

Եթե էս անգամ էլ կոշտ արձագանք չեղավ մերոնց կողմից, այդ դեպքում անհանգստությանս առիթն արմատավորվում է։

Ինչի՞ վրա են հույսները դրել քննիչները, դատախազները, դատավորները և այլ մանր-մունր չինովնիկները։

Կորոնավիրուսի դեմ պայքարի անվան ներքո լուծելով բացառապես սեփական քաղաքական նպատակների իրագործման հարցը։

Պաշտոնապես 2020թ․ առաջին կեսին մեր երկրում 856 բնապահպանական իրավախախտում է արձանագրվել:

Լևոն Շիրինյան անուն ազգանունով անձնավորություն, ով, ներկայանալով որպես քաղաքագետ, վիրավորական պիտակումներ է տալիս հայ ժողովրդի մեծ բարերարներին։

Իրավասու մարմինները կգործեն առանց կաշկանդվածության, համապատասխան ընթացակարգերի պահպանմամբ կհարուցեն քրեական գործ։

Փաշինյանական տրամաբանությամբ կստացվի՝ եթե մասնակցել է որևէ գործարանի բացման ու դրանք չեն աշխատում, ուրեմն ինքն էլ թալանել է ու սննկացրել։

Դա նաև հետաքրքիր փորձարկում կլինի, եթե նման բանաձև գտնվի, այդ փորձը հնարավոր կլինի օգտագործել նաև Արցախի խնդրում:

Նիկո՜լ, մի՛ լափիր պետությունը։

Այդ համատարած «հոգնածությունն» այն խնդիրներից է, որոնք անփորձ կառավարիչները սովորաբար հաշվի չեն առնում։

Սա անորակ բալագան է, ուրիշ ոչինչ:

Ելույթը, ըստ բովանդակության, կենաց էր, բաժակաճառ։

Փաշինյանը բոլոր խնդիրների լուծումը տեսնում է կենացների մակարդակով։