Չգիտեմ ինչ կարողացա տալ նրանց ես բացի ուրախ, լավ օրերից «Կյանք ու կռիվ»-ը նկարելիս:

Վարձկանների և ահաբեկիչների ներգրավումը Արցախի դեմ ծավալված ագրեսիայում սպառնալիք է ոչ միայն Արցախի և Հայաստանի, այլև միջազգային անվտանգությանը։

Ինչու են ադրբեջանցիները հայատյաց։ Դա վերջին 30 տարվա քարոզչության արդյունք չէ միայն։

Որպեսզի Ռուսաստանը կարողանա գործել իր ազդեցության ոլորտում, պետք է ունենա մյուս կողմերի մանդատը։

Այս հանգրվանում Էրդողանի ծրագիրն էր պատերազմը ընդմիջել Լաչինի և Շուշիի գրավումով։

ՄԵՆՔ ՀԻՇԵԼՈՒ ԵՆՔ այն բոլոր պետությունների իշխանություններին, որոնք ադրբեջանական-թուրքական ագրեսիան սնել են իրենց օժանդակությամբ կամ լռությամբ:

Արհեստածին Ադրբեջանի «մայրցամաքային» հատվածում արդեն կա զինվորական ռեսուրսի պակաս։

Նպատակը մեկն է՝ վերացնել հայկական հետքը Արցախից, ինչպես դա եղավ Նախիջևանում։

Չափից շատ է արյուն հեղվել, չափազանց մեծ են կորուստները: Քաջ հայորդիների սխրանքներն անգնահատելի են:

Թե բա «հանքերի համար է», թե բա «Արցախի բնությունն եք սպանում»։

Ամեն ինչ կատաստրոֆիկ չէ և առավել ևս հիանալի չէ։

Այս պատերազմում պետք է հաղթենք զենքով ու ոգով, բայց նախ՝ խելքով։

Գոյություն ունի նաև դիվանագիտական ներքին արարողակարգ, որտեղ որոշվում են հիմնական հարցերը։

Զինատեսակը կիրառվում է անտառների նկատմամբ և առաջացնում է զանգվածային հրդեհներ ու ավերածություններ։

Նիկոլ Փաշինյանը դիմեց ՌԴ-ին, խոսում է մի բանի մասին, որ սորոսականների ծրագիրը կարծես խափանվում է։

Մեր համապատասխան կառույցները եղածը արձանագրում են, որպեսզի հետագայում դրանք միջազգային հարթակներում օգտագործեն։

Ավելի անկեղծ լինելու դեպքում դրանք պետք է թուրքական դրոշը բարձրացնեն ու պահանջեն նամակով դիմել Էրդողանին։

Թող շատ չմտահոգվի որպես «հրանոթի միս» հանդիսացող իրենց ահաբեկիչների համար։