Երվանդ Բոզոյան. «օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ մի շարք պատճառներով՝ հայերն, ըստ էության, 19-րդ դարի վերջում, 20-րդ դարի սկզբում մնացել էին մեն մենակ ֆաշիստական մեքենայի առաջ և, ցավոք, 15 թվականը ծրագրված էր անկախ մեր կամքից»։

Խոսրով Գրիգորյան. «Ազատ եւ արդար ընտրությունները լուրջ սպառնալիք են Սերժ Սարգսյանի վերարտադրության համար»։

Վարդան Օսկանյան. «Ինչ-որ մեկը պե՞տք է բացատրի մեզ, թե ինչու 2009 թվականին Հայաստանը ունեցավ երկրորդ ամենամեծ տնտեսական անկումն աշխարհում: Մեկը պե՞տք է բացատրի մեզ, թե այդքանից հետո ինչպես այդ կառավարությունը մնաց իր տեղում և շարունակեց աշխատել: Մեկը պե՞տք է բացատրի մեզ, թե ինչպես պատահեց, որ մի քանի տարվա ընթացքում եռապատկելով արտաքին պարտքը և այն հասցնելով չորս միլիարդ դոլարի՝ աղքատությունը Հայաստանում ոչ միայն չնվազեց, այլև աճեց 500 հազար մարդով»։

Խոսրով Գրիգորյան. «Այդ եփվող կաթսայի վրա պետք էր կափարիչ, ինչի ֆունկցիան էլ փաստացի իրականացնում է Սերժ Սարգսյանը»։

Սոնա Արշունեցի . «Փաստորեն «Թեժ գիծ» կոչվածը ֆարս է: Իմիտացիա, թե իբր ամեն ինչ արված է քաղաքացիների ընտրական իրավունքները պաշտպանող, բայց փաստորեն լավ քողարկված աճպարարություն է ու ոչ մի կերպ չես կարողանում արդարության հասնել»։

«Ես շատ դրական եմ գնահատում այն հանգամանքը, որ այսօր արդեն շատ քաղաքական գործիչներ և վերլուծաբաններ խոսում են քաղաքական մենաշնորհների վերացման անհրաժեշտության և քաղաքական հակակշիռներ ստեղծելու մասին»:

Էդիկ Անդրեասյան. «Կարծում եմ` Սերժ Սարգսյանը, եթե դեռևս չի սպառել այս խաժամուժից ազատվելու իր հնարավորությունները, պետք է շտապի ժամ առաջ ձերբազատվել իր կողքին նրանց ներկայությունից: Քանզի նրանք են արագացնում ու գեներացնում երկրի վերջնական բարոյալքումը բոլոր առումներով»։

Խոսրով Գրիգորյան. «Սերժ Սարգսյանը առավել մեծ դաժանությամբ է սխալվում երիտասարդ կադրերի ընտրության գործում»։

Վարդան Օսկանյան. «Կառավարության տնտեսական ձախողված քաղաքականության իմ քննադատությանը, որը հիմնված է Ազգային վիճակագրական ծառայության հրապարակած տվյալների վրա, մրցակիցներս բովանդակային առումով ոչինչ չունենալով հակադրել, անցել են անձնական վիրավորանքների»:

Սոնա Արշունեցի. «Ո՞ւմ է գաղտնիք, որ լավ մտածված , հատուկ ցուցումներով, են Հայաստանից գաղթածների, մահացածների անունները տեղ գտել ընտրացուցակներում, որ մեր ձայների հաշվին էլի 5 տարի իշխեն»։

Վարդան Օսկանյան. «Կազմել նոր կառավարություն, որը կունենա հասարակության լայն շերտերի աջակցությունը, կկարողանա իրականացնել խորքային բարեփոխումներ և լուծել ժողովրդի առաջ ծառացած խնդիրները»։

Դերենիկ Մալխասյան. «Գործնականում անհնար և չհիմնավորված պահանջ դնելով՝ ըստ էության, «Ժառանգությունը» փորձում է լքել կամ արդեն լքել է ՀՀԿ–ի մենաշնորհը վերացնելու ուղի բռնած նավը՝ հավանաբար ազատ և արդար ընտրությունների անցկացումը վստահելով ՀՀԿ-ին, առավել ևս, որ իրենց ցուցակում գտնվող Թևան Պողոսյանի հետ սերտ կապեր ունեցող Սերժ Սարգսյանի փեսա Միքայել Մինասյանն արդեն խոստացել է որակյալ հեղափոխություն»։

Հարութ Սասունյան. «Միայն դիվանագիտական լուրջ փորձ ունեցող Հայաստանի պաշտոնատար անձինք և վստահելի սփյուռքի ղեկավարները պետք է բանակցեն խորամանկ և հմուտ թուրք դիվանագետների հետ»։

«Այսօր մեր բոլոր ձախողումների ու թերացումների հիմքում քաղաքական մենաշնորհն է, որից ծնվում են տնտեսական մենաշնորհը և կոռուպցիան: Միայն քաղաքական հակակշիռների առկայության և մենաշնորհի բացակայության դեպքում մենք կկարողանանք հասնել հաջողությունների»։

Տիգրան Գրիգորյան. «Սերժ Սարգսյանի նախագահության առաջին տարիներից ի վեր երկրում երկրորդ սերնդի բարեփոխումների կուրս է հռչակված: Հինգ տարիների ընթացքում այս քաղաքական կուրսի իրագործումը չի ապահովել տեսանելի որակական աճ երկրի կրթության ու գիտության, երիտասարդության, տնտեսության, սոցիալական ապահովության և այլ ռազմավարական նշանակություն ունեցող բնագավառներում»։

Վարդան Օսկանյան. «Անհրաժեշտ է նախ ազատ և արդար ընտրությունների արդյունքում ստեղծել նոր կառավարություն, որտեղ ներգրավված կլինեն պրոֆեսիոնալներ՝ ունակ ճիշտ կանխատեսումներ անելու, ստեղծագործական միտք բանեցնելու, մեծ ծրագրեր իրականացնելու և երկիրն արտաքին աշխարհի համար բացելու»։

Էդիկ Անդրեասյան. «Սերժ Սարգսյանը հանկարծ ասաց`«ՕԵԿ-ը ցույց տվեց, որ քաղաքականությունը բարոյականություն է»: Դե ուրեմն թող դուրս գա ՀՀԿ-ից ու մտնի ՕԵԿ: Ինչո՞ւ չի անում այդ: Ժպտո՞ւմ եք…»։

Լիլիթ Գալստյան. «Ցավոք Վեհաժողովը սկսվեց մի հայտարարությամբ, որով ոչ միայն խեղաթյուրվում էր առկա իրավիճակի օբյեկտիվ նկարագրությունը, այլ նաև կասկածի տակ էր դրվում ԼՂՀ հակամարտության կարգավորման բանակցային գործընթացը, ինչպես նաև ի չիք դարձնում Եվրանեսթի Պառլամենտական վեհաժողովի ջանքերը»։