Տարիներ շարունակ Փաշինյանի ղեկավարած լրատվամիջոցները ամենակեղտոտ լրատվությունն են մատուցել հանրությանը:

Տնտեսական զարգացվածության ամենաուղիղ ցուցիչը սառնարանն է, և ոչ թե ձեր դաչաների սառնարանները, որ մեր հաշվին լցնում եք։

Նիկոլ Փաշինյանը մետաղի ջարդոնի գործ անող ընկերության՝ «Մետեքսիմ» ՍՊԸ-ի համար «գործ էր կպցնում» էն օրը:

Մեծ ցնցումների ու հեղափոխությունների ժամանակները սեփականության վերաբաշխման շրջան են: Նախկինում` այսինքն մինչ տեղեկատվական հասարակությունների շրջանում դրանք շատ բուռն են ընթացել: Հիմա պատկերը մի փոքր այլ է:

Ղարաբաղը երբեք միջազգային փաստաթղթերում ու դիվանագիտության մեջ չի հիշատակվել որպես տարածքային վեճ։

Անշարժ գույքի բոլոր տեսակների գծով նվիրատվության ռեկորդային ցատկ կա։

Դեռևս 2013 թ․ սորոսական Հովհաննես Հովհաննիսյանը Սորոսի գրասենյակի պատվերով և ֆինանսավորմամբ հրապարակել է «Գերեզմանոցներ, դիակիզարաններ թե այլ լուծումներ» աշխատությունը։

Ճի՞շտ եմ հասկանում, որ հիմա սորոսականներին գրանտներ տալիս են այլախոհների բերանը փակելու, գրանտակերներին «փիս-փիս բաներ» ասողների վրա գործ տալու համար։

Կողմնորոշվեք` կամ պետական ռեկետով եք բեռնատարները «նվեր» ստացել, կամ էլ ինչ-ինչ արտոնությունների տրամադրման դիմաց եք բեռնատարները «նվեր» ստացել:

Իսկ էն վատ ապրողները մնացել են կոտրած տաշտակի առաջ։

Խուզարկվել է ոչ միայն Հ.Չամսարյանի աշխատասենյակը, այլ նաև նույն գրասենյակում աշխատող մեկ այլ փաստաբանի աշխատասենյակ ևս։

Զուտ եկեք պատկերացնենք՝ ի՞նչ կլիներ, եթե Գիքորը ապրեր... ու ապրեր մեր օրերում:

Նույն Լֆիկը, որին Նիկոլը հանցագործ էր անվանում։

Ատելության, անիմաստության այն անդունդը, որի մեջ գնալով ընկղմվում ենք, հույս է տալիս, որ առջևում այդ ամենից ազատագրում է սպասվում։

Քանի որ մեր ժամանակներում իրեն Քրիստոսի հետ համեմատող միակ փրկիչը ժողովրդի վարչապետն է, ապա հենց նա էլ պարտավոր է լավ ֆուտբոլ ապահովել։

Լավ հիշեք, բթացած ամբոխնե՛ր, նորից են կոտորելու, այս անգամ վերջնական ու անվերադարձ։

Մինչդեռ մենք Արցախն ու հարակից շրջանները բնակեցնելու խնդիր ունենք։

Չեն ծանոթացնելու գլխավոր շտաբի հետախուզության վարչության հնարավորությունների և Իսկանդերների տեղակայման վայրերի հետ։