Պատերազմի օրերին Գետաշենն ու Շահումյանն էին «ազատագրում», հիմա էլ հղի կնոջն ու երեխային էին «ողջ ու առողջ» գտնում փլատակներից։

2018–ի «հեղափոխության» օրերին նա քծնում էր «Սուրմալուի» ու «Փետակի» աշխատողներին, թե բա՝ ձեզ ազատագրելու եմ ճիրաններից։ «Ազատագրեց» այնպես, ինչպես «հաղթեց» պատերազմում։

Նիկոլ Փաշինյանի, Ռուբեն Ռուբինյանի վարքագիծն առնվազն հիմք է տալիս եզրակացնելու, որ նրանք քաղաքականությունից, դիվանագիտական հարաբերություններից, տարածաշրջանային զարգացումներից ոչինչ չեն հասկանում։

Հեղափոխությունը ոչ միայն խժռում, այլ նաև կերակրում է իր զավակներին, որպեսզի․․․ վերջում չաղացրած «մորթի» դրանց։

«Անանիմկա» հիշեցնող իր հաղորդագրությամբ Ռուստամ Բադասյանը ողջամիտ կասկած է առաջացնում, որ ծածկադմփոց է անում կամ էլ՝ կուլիսային պայմանավորվածության է ուզում գալ ապօրինությամբ զբաղվողների հետ՝ «Մուծվեք, որ անուններդ չտանք» տարբերակով։

Նիկոլի «խաղաղության դարաշրջանի» հայեցակարգը փլուզվել է Աղավնոյում։ Իրեն ո՛չ ռուսները, ո՛չ ադրբեջանցիները, ո՛չ անգամ Արցախի իշխանությունն այլևս բանի տեղ չեն դնում։

Եթե Էդմոնը Նիկոլի իշխանությանը համարում է ոչ կոմպետենտ, իսկ իշխանության հետույքը պահող Արամ Սարգսյանին էլ՝ քաղաքականապես դեբիլ, ապա ինչպե՞ս է 2017–ին դաշինք կազմել դրանց հետ և ինչպե՞ս է հիմա նույն թիմում։

Գալիս են պահեր, երբ խոսելն անիմաստ է դառնում։ Այդ ժամանակ խոսում են գնդակները։ 9 գրամը քիչ է, բայց երբ արագություն է ստանում լուծում է «տոննայանոց» հարցեր։

Հայաթափումը տեղի է ունենում Նիկոլ Փաշինյանի ու Ալիևի և/կամ Էրդողանի հետ բանավոր ու հայ ժողովրդի թիկունքում ձեռք բերված համաձայնության արդյունքում։

Օրերս ՀՀ ԱԽՔ Արմեն Գրիգորյանը հարցազրույցում նշել էր, որ Ադրբեջանի պահանջը լեգիտիմ չէ, քանզի Լաչինի միջանցքի պահով Ադրբեջանի հետ համաձայնեցված որևէ պլան չկա։

Նիկոլի «Խաղաղության դարաշրջանի» արցախյան դեսպանն Ալիևի այդ ցանկությունն է փոխանցել Աղավնոյի ժողովրդին՝ բացահայտելով Նիկոլի «Խաղաղության դարաշրջանի» ողջ էությունը՝ գաղթ կամ ցեղասպանություն։

Էդմոնն ու իր շեֆը շատ լավ հասկանում են, որ վաղ թե ուշ իրավաքաղաքական պատասխանատվության են ենթարկվելու։

ՀՀ–ն ստեղծվել է Ղարաբաղին տեր կանգնելու կոդով։ Անկախության հռչակագրի 32–ամյակին ընդառաջ Նիկոլ Փաշինյանը կառավարության նիստում զեկուցեց Իլհամ Ալիևին, որ Ղարաբաղում ՀՀ զինված ուժեր չկան, բոլորը դուրս են բերվել։

Երևանի Էրեբունու շրջանի տարածքը, դատելով ամենից, կարող է ձեռնոց նետել Կոտայքի մարզում գտնվող Հատիսին։

Արևմուտքը ՌԴ–ի դեմ կռիվ է ուզում տալ ոչ միայն մինչև վերջին ուկրաինացին, այլ նաև մինչև վերջին վրացին, ադրբեջանցին, հայը, մոլդովացին և այլն։

Նիկոլ Փաշինյանը միջակից ցածր մտավոր կարողություններ ունի ու վախկոտ է։ Այս երկու հատկանիշները նրան ստիպում են կադրային հարցերում առաջնորդվել «զրոների» հայեցակարգով ու «Կադրերը ոչինչ չեն որոշում» սկզբունքով։

«Դեմ եմ» շարժում էր ձևավորվել, որին միացել էր նաև Նիկոլն ու հանրահավաքային ելույթներ էր ունենում, թե բա՝ ես էլ եմ դեմ պարտադիրին։

Նիկոլի «խաղաղության օրակարգը» նոր պատերազմի, պարտության ու նվաստացման օրակարգ է։ Նրա բոլոր թեզերն այս թեմայով «խուրդվել» են։